Zij droeg nog een luier toen hij al autoreed

,,Je maakt het nú uit'', bulderde mijn vader. Een partner die veel ouder of jonger is dan jijzelf - het roept vaak nogal wat emoties op. Waar loop je tegenaan als je verliefd wordt op iemand van een jaar of vijftien jaar ouder? Of jonger? Drie stellen vertellen.

'O shit, dacht ik, kan dit ethisch wel?'

Bob Kerklaan en Jasmijn Kerklaan-Schol ©Daniel Cohen

Bob Kerklaan (30), zelfstandig financieel adviseur, en Jasmijn Kerklaan-Schol (43), administrateur bij een staalconstructiebedrijf. Bob en Jasmijn waren 18 en 32 jaar toen ze elkaar ontmoetten in een kroeg in Maasdam. Ze zijn getrouwd.

Zij: ,,Ik had nooit gedacht dat ik met een 18-jarige thuis zou komen. Ik was net een half jaar gescheiden van de vader van mijn kinderen, daarvoor had ik al twee keer samengewoond. Die mannen hadden altijd een fout randje. Bob is anders, dat zag ik meteen in die kroeg in Maasdam. Door de blik in zijn ogen en zijn houding voelde ik dat hij een goede man is.

Toen mijn ex via via hoorde van Bob en mij, belde hij me boos op. 'Wat doe jij nou?!' Maar als je Bob ontmoet, snap je het. Hij is wijs. Qua intelligentie en algemene kennis kijk ik tegen hem op.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Nee, makkelijk was het niet. In het dorp ging het gerucht dat ik niet voor mijn kinderen kon zorgen en daarom afleiding zocht bij een jonge vent. Dat deed pijn, maar het heeft me nooit aan het twijfelen gebracht. Bobs moeder, anders dan zijn vader, accepteerde ons vanaf het begin. Ze vroeg alleen: hoe gaat dat dan met kindjes? Bob wilde graag kinderen, en ik had geen zeeën van tijd meer.

Ondertussen moest ik door de recessie het schildersbedrijf van mij en mijn vader opdoeken. Daardoor moest Bob stoppen met studeren en gaan werken toen we Raffaël kregen. Hij had liever nog een master gedaan. Daar voel ik me nog steeds schuldig over. Vaak genoeg heb ik tegen Bob gezegd: joh, zoek een fris ding van je eigen leeftijd. Maar ja, dat doet-ie niet, hè?''

Hij:,,'Je maakt het nú uit met die vrouw!' bulderde mijn vader toen Jasmijn en ik twee maanden verkering hadden. Wat dacht ik wel: als 18-jarige aanrommelen met een vrouw met twee kindjes, die mij ongetwijfeld als vaderfiguur zouden zien. Wat als het uitging? En het geklets in het dorp? Ik heb altijd netjes naar mijn ouders geluisterd, maar nu was ik heel kalm en zei: 'Nee pa, dat doe ik niet'.

Ik ontmoette Jasmijn in 2008. Ze kwam de kroeg in Maasdam binnenlopen en ik vond haar meteen interessant. Een sterke vrouw. Toen we na de eerste date naar haar huis liepen, dacht ik nog: o shit, kan dit ethisch wel? Ze is 32 jaar en heeft een tweeling van anderhalf. Maar er was geen ontkomen aan. Zo verliefd was ik nog nooit geweest.

Mijn studievrienden sloten weddenschappen af: de een dacht dat het vier maanden zou duren, de ander hield het op zes. Ik zou het alleen doen voor de seks, voor de aandacht, in het dorp werd flink geroddeld. Ik ben best gevoelig voor wat mensen zeggen, Jasmijn minder. Die zegt: ze kunnen beter over je lullen dan van je vreten. Ik denk dat ik op zoek was naar zo'n leidend figuur in een relatie. Iemand die me zegt: zo zit het leven in elkaar.

Ondertussen zijn we elf jaar verder, heeft mijn vader Jasmijn geaccepteerd en hebben we een zoontje gekregen: Raffaël, roepnaam Raff. De tweeling noemde mij in het begin papa. Ik zei: 'Nee, ik ben niet jullie papa, ik ben Bob'. Toen hebben ze daar 'boppa' van gemaakt en zo noemen ze me nu nog.''

'Wat moet ik als Jan er niet meer is?'

Jan (79), oud-inkoper staalbedrijf, en Margret Verstraten (62), huisvrouw, uit Puttershoek hebben twee kinderen en vier kleinkinderen.

Zij: ,,'Meid, ga toch weg! Is Jan echt 79?' zei de slagersvrouw een paar weken geleden nog. 'Ik dacht dat hij 66 was.' Jan heeft er altijd jonger uitgezien. Misschien heb ik daarom nooit zoveel gemerkt van ons leeftijdsverschil? Ja, ik was pas 45 jaar toen Jan met pensioen ging. Maar de kinderen woonden nog thuis, ik deed mijn eigen ding en dat was dat.

Eigenlijk is dit de eerste fase in ons leven dat ik het begin te merken. Als onze kleinzoon vraagt: 'Opa, ga je mee voetballen?' zegt Jan: 'Nee, laat opa maar even zitten'. En in Zeeland bleef hij in het huisje toen wij met de kinderen naar het strand gingen. Dat vind ik niet erg. Ik ga alleen, en wandelen kan ik ook met de buurvrouw of een vriendin.

Wel vind ik het beangstigend dat we onze langste tijd samen al hebben gehad. Ik zou me geen raad weten als Jan er niet meer is. We zijn altijd samen, hè? Al 42 jaar lang. Hij heeft een slecht hart, maar dat zegt niks. Sommigen worden ziek op hun 40ste en gaan zo de pijp uit.

Voor later hebben we alles netjes geregeld, verder moet ik er maar niet te veel aan denken. Ik hoop dat Jan in goede gezondheid 85 jaar mag worden, of 90. Ik wil in ieder geval nooit meer een andere man. Ik zou diegene alleen maar met Jan vergelijken. Wij zijn zo'n sterk team, altijd geweest, daar komt niemand tussen.''

Hij: ,,Ik ontmoette Margret tijdens een barbecue bij haar broer Ad. Ik was 36 jaar en lag in scheiding met mijn vorige vrouw. Margret was jong en mooi. Door gehoorproblemen had ze al twintig operaties achter de rug. Ze was niet het standaardmeisje van 21, zeg maar.

Ik vond het niet kunnen, dat leeftijdsverschil. Een meid van 21 hoort niet bij een man van 36. Maar bij Margret kwam ik voor het eerst in mijn leven tot rust. Er was een klik vanaf het eerste moment. Zij vond mij blijkbaar ook een leuke gozer, dus toen dacht ik: dan moet je het zelf maar weten.

Het leeftijdsverschil is later geen onderwerp meer geweest. Nee, nooit. Je groeit in die jaren naar elkaar toe; wanneer heb je het dan over je leeftijd? Ik voel me in mijn hoofd nog geen 80, maar ik merk het tegenwoordig wel aan mijn lijf. Ik sportte vroeger graag, maar dat kan ik nu niet meer opbrengen. Vroeger reed ik 70.000 kilometer in een jaar, nu heb ik Margret graag naast me in de auto om mee op te letten.

Ik denk nooit zo na over 'wat als ik er niet meer ben'. Ik denk nergens echt diep over na. Dat hoort bij mijn sterrenbeeld tweeling, heb ik weleens gelezen. Zei Margret dat ze niet weet wat ze zonder mij moet? Ach meissie. Nou, laten we hopen dat, zoals ik altijd tegen mijn kleinzoon Thijs zeg, opa 120 jaar wordt.''

'Was hij maar tien jaar jonger'

Eline Zwitser (26), psychiatrisch verpleegkundige en blogger en Stefan Zwitser (45), croupier bij Holland Casino in Scheveningen, wonen in 's-Gravenzande met hun zoontjes Senn (4) en Foss (1).

Zij: ,,Het blijft raar om te bedenken dat toen ik leerde lopen, Stefan al bezig was met zijn rijlessen. Qua leeftijd zit hij dichter bij mijn ouders dan bij mij. Soms zitten zij met z'n drietjes te praten over muziek uit de jaren 80; dan heb ik geen idéé waar het over gaat.

Ik was vroeg met alles in mijn leven. Vriendjes, stappen. Voor Steef heb ik een tijdje een vriend uit Turkije gehad: ik was net 19 jaar en verhuisde voor hem naar Turkije. Ik dacht dat ik het allemaal wel wist. Na het Turkije-avontuur ontmoette ik Steef in het casino. Daar kwam ik bijna ieder weekend met vriendinnen. Ik vond 'm altijd vet hilarisch aan die roulettetafel, met z'n grapjes. We spraken buiten het casino af en ik voelde dat ik mijn verhaal bij hem kwijt kon. Uiteindelijk vertelde ik mijn ouders over Steef. Mijn vader zuchtte: 'Het kan bij jou ook nooit eens normaal, hè?' Gelukkig is Steef nu als een zoon voor hem.

Als ik eerlijk ben, had ik liever dat Stefan tien jaar jonger was. Als ik op Instagram foto's zie van een vriendin die voor twee jaar op reis is, denk ik: supertof! Ik zag mezelf ook door Australië lopen met mijn backpack.

Toch heb ik geen spijt; moet je kijken wat ik nu heb. Het was zwaar om Senn midden in mijn studietijd te krijgen, maar ik wilde graag jong moeder worden. Nu gaan we gezellig met de vouwwagen op vakantie. Backpacken kan altijd nog.''

Hij: ,,Op mijn 38ste was ik ervan overtuigd dat ik eeuwig vrijgezel zou blijven. Mijn leven bestond uit 's nachts werken en overdag de uren wegslapen in mijn appartementje in Scheveningen. Ik had geen zin om dat leven te veranderen voor een vrouw, totdat Eline bij mij aan de roulettetafel kwam zitten.

Ik maak met iedereen een babbel, maar met Eline was er iets bijzonders. Een gevoel dat ik niet kan uitleggen. Rust, of zoiets. Ik heb me altijd jonger gevoeld in mijn hoofd en Elien was juist heel volwassen voor haar leeftijd. Ik dacht: jij hoort bij mij.

Toch durfden we het het eerste halfjaar nog geen relatie te noemen. Ik was gek op Eline, maar telkens was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: moet ik dit wel willen? Ik ben een stuk ouder, ze is me na een jaar zat en gaat ervandoor. Toch hebben we volgehouden en dat is de beste beslissing van mijn leven. Het is zo'n rijkdom met Elien en die twee prachtige jochies. Daar had ik niet meer op durven rekenen.

Eens in de zoveel tijd steekt het leeftijdsverschil de kop op, als we denken aan later bijvoorbeeld. Elien heeft de angst dat ik eerder overlijd dan zij. Daar ben ik ook bang voor, natuurlijk. Als zij 50 is, ben ik al bijna 70. Zo'n gedachte schiet weleens door mijn hoofd, maar ik probeer dat oppervlakkig te houden. Ik heb besloten voor deze relatie te gaan: dan deal ik ook met de consequenties.''

Jan en Margret Verstraten ©Daniel Cohen
Eline Zwitser en Stefan Zwitser ©Daniel Cohen