Tropisch warm, en de naaktcampings in ons land als eerste volzet: onze reporter ging kijken

Aanschuiven is het, voor de schaarse naturistencampings van ons land. Op het naaktstrand van Bredene kunnen liefhebbers door corona immers niet meer terecht en een kledingvrije trip naar het buitenland is door het virus ook al niet evident. Bovendien creëren deze vreemde tijden een nieuw publiek: naturistencampings bieden ruimte en privacy, wat handig is als je smetvrij met verlof wil. Onze reporter Nadine Van Der Linden ging in deze tropische week naar camping Grensland - volgens alle vereisten, maar wel met een erg grote notablok.
©Joel Hoylaerts/Photo News

Kijk, wij willen u tot niks verplichten. Maar een journalist die gekleed een naturist staat te interviewen, dat voelt vreemd. Dat trekt verhoudingen scheef: één persoon toont zich zoals hij is en de ander doet dat niet. Ik stel dus voor dat u ook naakt gaat. U durft dat?" Voilà, zo simpel gaat dat allemaal in camping Grensland, gelegen in het Kempense Nieuwmoer, vlak bij de grens met Nederland. Je rijdt erheen via smalle baantjes waar je vaker een dikke tractor passeert dan je zou willen, en via dorpskernen waar een Grieks restaurant al het toppunt van exotiek is, naast de kerk. 

Maar wie helemaal murw - dagen van bijna 30 graden - uit de auto stapt, hoort iets dat je nog maar weinig hoort. Weldadige stilte. Een ruisende boom. Bestaat dat nog, in Vlaanderen? Ja, en je vindt het dus op naturistencampings, zal even later een gast me vertellen. "De buitenwereld focust zich altijd op dat bloot, doorgaans met een toon van 'hihi' en 'hoehoehaha'. Terwijl het zo veel meer is: één zijn met de natuur zoals die van nature is. Hier vind je geen radio's. Wij tonen ons hier kwetsbaar en daar hoort stilte bij."

Zelfgeplukte kersen

Een deurbel is er wel, aan het huis van eigenaars Marc en Sylvie Herrijgers, die deze week met hun camping in het nieuws kwamen omdat die dus volledig vol zit. Mensen van de gastvrije soort - er staan zelfgeplukte kersen klaar - al hangt er de eerste minuten ook een gezonde argwaan. Ook zij hebben al genoeg de 'hoehoehaha' van de buitenwereld gehoord en journalisten ontvangen die hoopten op een nieuw Cap d'Agde, de Franse naturistencamping die veranderde in een seksdorp. 

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Je voelt bij Marc en Sylvie dat ze al veel hebben gehoord en gezien - punt 10 van het huisreglement, 'Opzichtige piercings in de geslachtsdelen zijn verboden', zal er niet zomaar zijn gekomen, het verbod op 'seksuele handelingen in het openbaar' ook niet - maar op hun camping willen ze dat alles verloopt zoals het moet. "Eén keer, ja, liep hier een Nederlander rond met een peniskoker, die heb ik moeten aanspreken", graaft Marc in zijn geheugen. Voordeel van Grensland is natuurlijk dat je al een eind moet rijden: "Op een naaktstrand zoals Bredene komt makkelijker iemand 'per ongeluk' voorbij'."

Maar niet dit jaar. Zonder boe of ba is naakt recreëren deze zomer in Bredene verboden, het stuk strand wordt coronagewijs ingelijfd voor de geklede lijven. Marc windt er zich over op: "Dat is alsof restaurants zouden zeggen: 'Deze zomer doen we niks voor vegetariërs, want die zijn in de minderheid en dat is te lastig.' Terwijl we hier in België sowieso nérgens staan als het over naturisme gaat, in vergelijking met pakweg Nederland. Door dat naaktstrand te schrappen, bevestig je het vooroordeel dat naturisme maar een folie is, een gekkigheidje dat je ook weer niet té hard moet faciliteren."

Maar goed, het handjevol naturistencampings in ons land vaart er dus wel bij. In Grensland zitten ze nu al vol tot in augustus, "en dat is nog nooit zo vroeg gebeurd", weet Marc. "Gisteren arriveerde hier een koppel dat normaal naar een naaktstrand in Zuid-Frankrijk rijdt, maar zoiets in coronatijd niet zag zitten. Bovendien: wie het ooit al eens overwoog, zet nu de stap, want naturisten staan erom bekend dat ze afstand houden en heel hygiënisch en... Ach: eigenlijk moet je dat gewoon zelf zien."

Even later loop je dus door het groen zoals God dat ooit voor ons bedacht heeft. Bij temperaturen waarvan een mens weleens denkt 'kon die broek maar uit', al zijn de verwachtingen daarrond te hoog: ook in je blootje blijft het warm en je voelt bovendien de straaltjes over je rug róllen. Maar de wind streelt je bips alsof je weer een boreling bent en de zon dartelt en onprettig is dat allemaal niet. Wennen, dat dan weer wel. Een béétje onnozel voel ik me wel, op mijn sletsen en met mijn extra grote notablok, die ik als een soort vijgenblad onderaan mijn arm laat bungelen. Ik ben 46 en zie er beter uit met mijn kleren aan, vind ik. Ooit was dat anders, maar het gekke is: toen had ik dit nooit gedaan, niet gedurfd. "Typisch en zeer herkenbaar", stelt Sylvie me gerust. "Het publiek bestaat vooral uit veertigers, vijftigers, zestigers... Mensen met een zeker je-m'en-foutisme, die zichzelf en uiterlijk vertoon kunnen relativeren. Bij pubers ligt dat bijvoorbeeld moeilijker, die zien we hier weinig." Begrijpelijk: je kan niet verwachten dat tieners achteloos naar een zwemvijver kuieren, zoals Grensland er één heeft, waar men als Adam en Eva ligt. Pubers denken te veel na. Over alles. Over iedereen en vooral over zichzelf en naast je blote pa moeten lopen, ook al mag je zelf gekleed blijven? Horror.

Genieten in de zwemvijver. "Er is geen klasseverschil. Geen Gucci-zwembroek tegenover één van de Zeeman, hier." ©Joel Hoylaerts/Photo News

Geen mondmaskers

Wat ik intussen zie en hoor, is evenwel een idylle. Boomgeruis. Vogeltjes. Rozenbottelstruiken in bloei, riet dat rond de zwemvijver wiegt. Alleen een flesje Dettol bij de sauna verraadt dat er buiten een crisis woedt. Mondmaskers zie ik niet: naturisten zijn mensen die een zwembroek al iets ambetants vinden - daarover straks meer - dus een hele dag met een lap stof voor de mond? Neen, dat ziet ge van hier. De eigenaars leiden me naar Standplaats 5, waar Sara zit, een vrouw van in de vijftig die je makkelijk 15 jaar jonger geeft. Ze is getrouwd, maar zij en haar echtgenoot gunnen mekaar jaarlijks een weekje apart, om na te denken, tot rust te komen... Een goed huwelijk, dus. "Ik kom hier om mij te verzoenen met het ouder worden", zegt ze meteen - naturisten winden er geen doekjes rond. "Ik ben geen 20 jaar meer, de slanke lijn van toen ben ik kwijt. Daar heb ik het soms moeilijk mee, maar een verblijf hier doet mij deugd. Je zit in de natuur en merkt dat alles zijn tijd en plaats heeft. Er is opkomst en bloei, maar er is ook neergang en verval. Dat is een vast ritme en je bent een schakel in dat geheel, maar dat voel je pas als je een tijd in die natuur verblijft, en daardoor je éigen natuur ontdekt. Helemaal anders dan een lockdown is dit, die leek te draaien rond Netflix en eten. Hier eet ik veel gezonder, vettigheid vloekt met deze mooie omgeving. Je lichaam moet hier eventjes niéts. Je hangt niet continu boven die gsm, daarvoor zijn er te weinig stopcontacten, en je gaat op tijd slapen want je leeft volgens het natuurlijke licht. Er is geen discobar, geen eetkraam, en ik hoop vooral dat de eigenaars dat zo houden: Ik hou niet van de artificiële manier waarop onze cultuur mensen continu wil samenbrengen, met drank en veel muziek, maar met weinig echte gesprekken. Liever spreek ik mensen aan, gewoon omdat ik ze passeer. Voor de rest laten wij mekaar met rust. Dat loopt heel... natuurlijk."

Totale desinteresse

Vandaar dus de brede interesse in coronatijd. Een gewone camping, dat betekent al snel: aanschuiven, doorschuiven, opschuiven, want het is druk. Eigenaar Marc: "Naturistencampings als deze staan bekend om hun ruime standplaatsen, om de mensen toch wat privacy te gunnen." Ook wanneer ik zelf een toertje maak, houdt iedereen als vanzelf afstand, niet uit schroom, maar omdat de filosofie van het naturisme inhoudt dat je alles in zijn waarde laat. De mensen. De omgeving. Geen papiertje, geen blikje ligt er in het groen - ik heb het op campings al anders geweten. De hele ervaring lijkt in niets op de koortsdromen die ik wel eens over naaktloperij had, vol geproest en wijzende vingers. Ik ben naakt en niemand kijkt naar mij. Even geeft die totale desinteresse zelfs een zorgelijk gevoel: is mijn lijf zó banaal, dat niemand het zelfs maar lijkt op te merken? Ja, ergens wel. "Verleiden gebeurt toch eerder met opzet en met kleding", meent Marc. "Jarretelles, lingerie. Hier is een lichaam gewoon wat het is." Naturisten doen daar heerlijk no-nonsense rond. "Je wordt op een bepaalde manier door de natuur gekleid en geboetseerd, zonder dat je daar veel over te zeggen hebt, en daarmee moet je het dan een leven lang redden. Wij maken ons daar te veel zorgen rond", zal Liz, een lieve vrouw uit Limburg, me in de namiddag vertellen. Liz is blind maar op naturistencampings wordt daar altijd net iets gemoedelijker mee omgegaan dan elders. Een vrouw met een borstamputatie? Een beenprothese? Allemaal van geen tel. Come as you are.

Handdoekje onder poep

Tegelijk zijn er ook een paar dingen aan het naturisme die ik niét begrijp. Dat een mens zich vrij wil voelen, akkoord. Maar waarom kan zoiets dan niet in een piepklein broekje? Maakt dat echt de zaak? "Ja", meent Guido, die al decennialang naturistencampings bezoekt. "Want precies door naakt te gaan, valt hier alle klasseverschil weg. Niemand staat hier met een Gucci-zwembroek tegenover een gast met een zwembroek van Zeeman. Iedereen is zoals hij is geschapen, zonder dat continu te willen verfraaien of anders te willen voorstellen dan het is. Bovendien vinden veel naturisten die zwemkledij onprettig, dat kleeft en plakt en is ambetant..."

Klopt, maar het alternatief is wel dat je als naturist voortdurend Het Handdoekje bij jou moet hebben. Dat is een begrip in het naturisme, maar omdat ik een totale amateur ben, ben ik het natuurlijk vergeten: een vierkant doekje dat je telkens onder je zitvlak vouwt als je ergens gaat zitten. Gelukkig zijn naturisten zulke gastvrije mensen dat overal waar ik kom, één van hun eigen propere handdoekjes meteen onder mij wordt gevouwen. "Ga zitten." Na afloop geef ik het een beetje schutterig terug. "Dank u wel." Het went, maar er zullen mensen zijn die een zwembroek dan toch gemakkelijker vinden.

Rustig een boek lezen in de hangmat. Om continu met de gsm bezig te zijn, zijn hier te weinig stopcontacten. ©Joel Hoylaerts/Photo News

Hoofd richting seks

Dan is er nog het puntje van erotiek. Daar heeft naturisme niets mee te maken, zal iedereen me verzekeren. "Na een dag merk je dat eigenlijk amper nog op, dat naakt." Maar je hebt dus een aanloopperiode daartoe, en zelf voel ik me een fles wijn die even moet chambreren: ik zie het bloot wél, en mijn buik is nog akelig wit, en ben ik wel goed ingesmeerd, en wat doet die wesp daar, en wat denkt de rest, en hoe moet ik dit straks weer bij het avondeten vertellen, waarmee we natuurlijk beginnen af te dwalen, maar dat is het net: terwijl ik gewoon één wil worden met de natuur, schieten mijn gedachten aanvankelijk 99 richtingen uit, en seks is er één van. "Dat is normaal, dat gaat voorbij", stellen de eigenaars mij - alweer - gerust. Al beseffen Marc en Sylvie dat er perverten bestaan en dat sommige mensen nooit het 'hihi'-stadium kunnen verlaten. De grapjes ("Vergis je niet van worstje op de barbecue!" "Met hoeveel ballen spelen jullie petanque?") zijn hen bekend.

"De tijden zijn preutser geworden", meent Marc, die 67 is. "Toen ik als kind onder de douche ging na het voetballen, voelde dat heel simpel. Zelf denk ik dat de komst van het internet spontaniteit veel lastiger heeft gemaakt. Als jonge mens moet je bang zijn dat vrienden een foto van je zullen maken en verspreiden. Er wordt misbruik gemaakt, wat lelijk is en haaks staat op het naturisme: daar wordt kwetsbaarheid, wat iets moois is, juist voorzichtig aangepakt." Ook door onze fotograaf, die verzocht wordt op afstand te fotograferen: "Niet omdat wij ons schamen, maar voor je het weet staat dat allemaal op het internet, en daar zijn de commentaren meedogenloos."

Terwijl normáál doen zo gemakkelijk is, stel ik vast, wanneer ik nog een laatste toertje over het domein maak. Je registreert mekaar, en that's it. Niet kritisch, niet onderzoekend, niet nieuwsgierig, niet monkelend, niet met een air en met een blitse bikini, ook niet met een zonnebril van 'hebben jullie mij wel gezien?' En zonder continu op een gsm te staan loeren - waar zou je dat ding moeten steken? - wat ook eens een verademing is.

Gaswolk van de E19

"En, kom je nog eens terug?", vraagt Sylvie, wanneer ik in zomerjurk afscheid neem. Ik antwoord naar waarheid dat ik een zoon van 16 heb en een dochter van 15 - die zien me al komen, met dit nieuwe voorstel qua vakantie voor 2020. Einde van ons gezin, zoiets. "Dat begrijp ik", lacht Sylvie. "Maar altijd welkom." Even later sta ik alweer in de file op de E19, een grote, grijze gaswolk op een mooie dag. Ik loop de supermarkt binnen, waar mensen argwanend afstand houden, en men mekaar geërgerd bespiedt. Maar ik hoor de ruisende boom nog.