Trage reactie van artsen kostte Mies (11) bijna het leven: ‘Pak mijn lieve jongen niet af’

„We gaan nú opereren. Anders zitten we morgen met een dood kind.” Moeder Jorie staat aan zijn bed in shock. Haar zoon Mies, net 8 jaar oud,  is in paniek. Gaat hij dood? Het loopt ‘goed’ af. Maar drie jaar later heeft Mies ptss en is nog steeds bang om niet meer wakker te worden.
Door ‘missers’ in het ziekenhuis ging Mies bijna dood. Zijn moeder Jorie schreef er een boek over. ©Lenneke Lingmont

De Hellendoornse Jorie Brinker heeft in eigen beheer een boek geschreven over wat er allemaal gebeurde met haar zoon Mies bij de kaakchirurgie in het Almelose ziekenhuis, met de titel Wel over... maar nog niet voorbij. Het kwam vorige maand uit. De paniek in het relaas is soms voelbaar. „Alsjeblieft, als er een God bestaat, neem dan mijn lieve Mies niet van ons af.” 

Het is een brisant verhaal, omdat het zich afspeelt begin 2018, precies in de periode waarin de artsen van de maatschap kaakchirurgie bonje hebben met elkaar. De artsen werken zowel in ZGT als in het Enschedese MST. Een aantal artsen wil niet meer met elkaar werken; mediation mislukte. Gebrek aan samenwerking is vaak een risico voor de patiëntveiligheid.

Orde op zaken gesteld

Die veiligheid is niet in het geding geweest, zeggen de ziekenhuizen. Voor de zekerheid zijn er niettemin vier zaken uit die tijd alsnog bij de inspectie gemeld als mogelijke calamiteit. Een oordeel daarover is er  nog niet.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Onder leiding van MST is bij de maatschap bovendien orde op zaken gesteld. De  twee kaakchirurgen, die vooral betrokken waren bij Mies werken er niet meer. De arts-directeur van de maatschap is vervangen. Een andere arts is in december op staande voet ontslagen. De maatschap is ontbonden en opnieuw opgezet; er zijn drie nieuwe artsen aangetrokken. De goed functionerende artsen die wel samenwerken, konden blijven. De rust is hersteld. 

Artsen wijzen naar elkaar

Maar dat was anders toen Mies in het ZGT terechtkwam. Van de trammelant wisten Jorie en vader René Ottes niets. Die hoorden daarover pas eind vorig jaar, door een artikel in deze krant. Nu vragen ze zich af of dat een rol heeft gespeeld bij wat er met Mies gebeurde. Achteraf kunnen ze sommige dingen plaatsen, denken ze. „De twee artsen die het meest bij Mies waren betrokken, gaven elkaar de schuld van wat er niet goed was gegaan.”

Mies ging naar het Almelose ziekenhuis van ZGT op verdenking van een oorontsteking, maar kwam uiteindelijk door een aanvankelijk niet opgemerkt abces in de mondbodem en een uitgestelde operatie in levensgevaar. Hij lag op de ic in een kunstmatige slaap. 

Als een leeuwin gevochten

Jorie, zelf verpleegkundige: „Daarvóór werden we van het kastje naar de muur gestuurd. Als een leeuwin heb ik gevochten. Ik voelde dat het niet pluis was. Dit had naar mijn mening voorkomen kunnen worden als Mies zijn operatie niet steeds was uitgesteld. Hoe hebben ze de urgentie zo verkeerd kunnen inschatten?!” Ze heeft er nog niet echt antwoord op. „Maar als ik niet zo assertief was geweest...”

Meerdere artsen in het ZGT hebben Mies onderzocht: een kinderarts, een kno-specialist, een kaakchirurg. Ze vonden geen verklaring voor het feit dat hij van pijn verging en steeds zieker werd. Ze dachten allemaal dat het probleem niet in hun ‘werkgebied’ te vinden was. De ouders pleitten voor een goede CT-scan, maar daar kwam het die dagen niet van.

Het gaat bijna fout

Het is het begin van ‘een nachtmerrie’, zoals Jorie het omschrijft. Als er eindelijk wel een diagnose is, wordt de geplande operatie meerdere keren uitgesteld. Tot het in de avond bijna fout gaat. De arts wil al naar huis. Mies ouders verzetten zich; zo willen ze de nacht niet in. Pas dan ziet ook de arts de ontstane noodsituatie. „Als we niet opereren...” Jorie: „Ik hoor dat nog steeds in mijn onderbewuste.”

Schreeuwend wakker

Maar ook voor Mies heeft dat gevolgen. „Hij heeft een grote angst gekregen voor dokters. We hebben ook tijden gehad dat hij vier keer per week ’s nachts wakker schrok; schreeuwend soms zelfs. Als hij iets een keer niet goed in één keer kan wegslikken, raakt hij nog helemaal in paniek.” 

Het is niet alleen het posttraumatisch stresssyndroom. Ook lichamelijk zijn er gevolgen. Jorie: „Hij was een heel goed voetballertje. Maar sindsdien kon hij conditioneel slechts met moeite meekomen. En zelf heb ik toch ook zorgen over zijn toekomst. Mies heeft echt veel zware medicijnen moeten slikken. Wat hebben die nog voor gevolgen?”

(tekst gaat onder foto verder)

Jorie Brinker en René Ottes bladeren door het boek over zijn ziekenhuisopname. ©Lenneke Lingmont

Arts vindt het een zaak voor inspectie

Dat de gang van zaken bij Mies destijds ook in het ziekenhuis wel degelijk een heikel punt is geweest, blijkt uit documenten waarover deze krant beschikt. Het duikt op in stukken rond de interne ruzie in de maatschap kaakchirurgie. Er wordt bijvoorbeeld door een van de specialisten aangedrongen op een melding hiervan bij de inspectie. Maar het ziekenhuis ziet dit niet als calamiteit.

ZGT heeft desgevraagd kennisgenomen van het nu verschenen boek. Het is geen reden om nieuw onderzoek te doen, of alsnog een melding bij de inspectie. Een reactie komt per mail. „Na de behandeling heeft ZGT geconstateerd dat er toen geen medische fouten zijn gemaakt. Wel zijn er een paar zaken niet goed gegaan in de communicatie en hier is lering uit getrokken. Destijds is een klacht over de communicatie behandeld en deze is in goed overleg met de familie afgehandeld.”

Niet verder vechten

Dat hebben de ouders van Mies anders ervaren, zeggen ze nu. Daarom is er dit boek. Er worden geen volledige namen van betrokken artsen genoemd.  Brinker hoopt vooral dat artsen en verpleegkundigen het willen lezen om ervan te leren. „Voor mij is het klaar. Ik vecht niet meer voor antwoorden. Ik bereik er niets mee.” In het slot besteden ze wel aandacht aan de ruzie tussen de artsen. „Is mijn kind hiervan de dupe geweest? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat de feiten er liggen. Er zijn fouten gemaakt.” 

Het boek is te bestellen via: welovermaarnognietvoorbij@gmail.com (prijs: 21,95 exclusief verzendkosten).

Wel over, niet voorbij. ©Lenneke Lingmont

Voor mij is het klaar. Ik vecht niet meer voor antwoorden. Ik bereik er niets mee

Jorie Brinker, moeder