Rockband Marillion viert vakantie in Port Zélande met drieduizend fans

De Engelse rockband Marillion nodigt dit weekend zijn aanhang uit op vakantiepark Port Zélande en geeft er drie concerten. Alle huisjes zijn afgehuurd door drieduizend fans van over de hele wereld. Het is een uniek concept in de muziekbranche. Rob van der Zanden, redacteur van deze krant, beleeft zijn zevende editie.
Marllion Weekend - Port Zelande 2015 ©RV

Je kunt natuurlijk ook gewoon naar Pinkpop gaan. Of Lowlands. Maar dan krijg je er verplicht bands bij waar je niet per se op zit te wachten. En erger: als jouw favoriete band eenmaal op het podium staat, beginnen anderen er vaak hinderlijk doorheen te schreeuwen. Het is dus best een slimme zet om jouw act eruit te halen en daar zelf een festival omheen te bouwen.

Meet & greet

Marillion Pete Trawavas op de fiets in Port Zelande ©Nick Askew

Het kan gebeuren dat ineens een bandlid aanbelt bij je cottage

Beetje eenkennig? Dat zal best, al zien wij Marillion-fans dat uiteraard heel anders. Op vakantie met je favoriete band, hoe cool wil je het hebben? Drie optredens in een grote tent bij de ingang van het park, vier overnachtingen (geen gezeik en stress om na een concert je laatste trein te halen, maar gelijk door naar de afterparty). Overdag een beetje bijslapen, chillen, naar het strand en ervaringen uitwisselen met geestverwanten uit andere landen (er zijn 52 nationaliteiten dit jaar). Je kunt naar een Q&A-sessie of meedoen aan de Marillionquiz. Als je geluk hebt, mag je zelfs even meespelen als drummer of toetsenist tijdens de traditionele Swap the Band-middag (eerst een knappe demo insturen, de lat ligt hoog). Wat ook kan - het overkwam me twee jaar terug - dat op vrijdagochtend opeens een bandlid aanbelt bij je cottage. Ons huisnummer 261 bleek het winnende cijfer te zijn in een loterij. We kregen een meet & greet met bassist Pete Trewavas, die alle tijd nam en pas na anderhalf uur vertrok.

Uitverkocht

Marillion koestert zijn trouwe fans

Welkom op de Marillion Convention. Het tweejaarlijkse feest waar band en fans in elkaar opgaan. De formule van het weekend in Ouddorp - ontstaan in 2005 - is een doorslaand succes. De zevenhonderd Center Parcs-huisjes waren weer binnen een paar uur uitverkocht, voor 380 euro heb je de muziek en het onderkomen. Inmiddels is het evenement gegroeid van drie naar vier dagen. We beginnen voortaan op donderdag. Beetje indrinken en wennen aan je wildvreemde Braziliaanse en Zweedse huisgenoten, die je krijgt toegewezen. ,,Het concept is uniek. Ik ken geen band van deze omvang die zo omgaat met zijn fans’’, zegt muziekjournalist Leon Verdonschot. ,,En vergis je niet, het idee lijkt zo simpel, maar het is goed uitgedacht. Marillion boort geen nieuw publiek aan, maar koestert zijn trouwe fans.’’

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Kayleigh

Ooit - in de jaren 80 - was Marillion groot en speelde de band twee keer in een week Ahoy vol. Dat was de tijd van de charismatische frontman Fish en de hit Kayleigh. Toen Fish de band verliet en werd opgevolgd door Steve Hogarth liepen er veel fans teleurgesteld weg (toegegeven, wij zeiden in het begin ook: ‘Dit is geen Bono of Eddie Vedder.’...inmiddels weten we dat hij beter zingt dan die twee). De groep belandde halverwege de jaren 90 in zwaar weer. Het contract met platenmaatschappij EMI Records werd verbroken, de symfonische-rockformatie - niet radiofriendly vanwege de lange nummers en de beladen teksten - koos voor artistieke vrijheid. De hulp van de fans werd ingeroepen. Waren zij bereid de band financieel te ondersteunen zodat er weer een album kon worden gemaakt en worden getourd?

Marillion bleek de echte fans in het hart (oké, ook in de portemonnee) te raken. Verdonschot: ,,Alle artikelen die je nu leest over crowdfunding in de muziekwereld verwijzen terug naar Marillion in 1997. Zij waren de pioniers en begrepen dat internet een ideale manier is om je fans te bereiken en aan je te binden. Maar misschien nog wel belangrijker: ze hebben het gedurfd af te dalen. ‘Wij kunnen het niet meer’ zeiden ze. Dat vind ik knap, je zo kwetsbaar opstellen.’’

Persoonlijke crowdfunding

Wij fans beschouwen onszelf inmiddels als de pla­ten­maat­schap­pij

Inmiddels schieten Marillion-fans al twintig jaar geld voor als de band aankondigt een album te willen gaan maken. Er staat dan nog geen noot op papier, maar hun inkomen is gegarandeerd (we betalen 50 à 60 euro, ongeveer het twee- of driedubbele van een normale cd). Eén keer tussendoor wilde de band weer op de ouderwetse manier de markt op, maar er brak een massale opstand uit. De fans wilden de relatie graag exclusief houden. Een eigen cd-box de luxe dus, gepersonaliseerd met je naam erin en prachtige fotografie. In de database van het management staan zo’n 20.000 adressen. Wij beschouwen onszelf inmiddels als de platenmaatschappij. Een stoer idee sowieso, maar het is toch vooral prettig te weten dat we ‘van elkaar’ zijn. 

Crowdfunding is er inmiddels in vele soorten en maten. In Nederland kocht miljonair Jan ’t Hoen jaren geleden de band Wild Romance (van wijlen Herman Brood) op zodat hij zelf de drummer kon worden. Zo cynisch en kil kan het ook. Maar Mark Kelly, toetsenist van Marillion, gruwelt van zo’n voorbeeld en zegt dat het nauw luistert. ,,Crowdfunding is voor mij een vertrouwensrelatie aangaan. Wij hanteren drie stelregels als band. Doe het zelf en maak het speciaal, persoonlijk. Maar het allerbelangrijkste: het gaat om liefde, niet om geld.’’

Fanclub

Op het vakantiepark Port Zélande is René Romswinckel er deze dagen maar weer druk mee. Hij is al sinds de oprichting van de band in 1983 voorzitter van The Web, de Nederlandse Marillion-fanclub (wereldwijd vertakt The Web zich over acht fanclubs). De muziek van de band stroomt al 35 jaar door zijn aderen, maar hij is ook realistisch. ,,Stel dat Coldplay dit concept zou gebruiken, dan hebben die fans toch ook een geweldig weekeind? Aan de andere kant: niemand doet het zo.’’ Het is eerder dat de Marillion Weekends zichzelf vermenigvuldigen, er zijn inmiddels edities elders in Europa, zelfs in Chili en Canada. Romswinckel: ,,Maar nergens is het zo uitgebreid als in Nederland, de favoriete locatie van de bandleden. Ze nemen ook allemaal hun gezinnen mee, net als vele fans.’’

Sfeerbeelden port Zélande ©ADR

De Marillion-familie

Het meisje achter de kassa in de supermarkt van Port Zélande moet bekennen dat ze nog nooit van Marillion had gehoord en toch een beetje sceptisch was, met al die rockers over de vloer. Maar na één dag vindt ze dit publiek al leuker dan wat er de rest van het jaar komt. ,,Er stond iemand een lied te neuriën terwijl hij afrekende. Achter hem vielen de mensen in en binnen tien seconden zong de hele winkel mee. Helemaal goed dit.’’

De Marillion-familie komt voor de saamhorigheid, niet om te keten. En na vier intense, liefdevolle dagen - waarin de wereldvrede weer een stukje dichterbij kwam - wacht altijd weer het vertrek uit de bubbel. Leeg gevoel. Waarbij de reactie van het thuisfront ook niet bepaald helpt bij een zachte landing (,,Hoe was het bij de sekte, schat?’’).

Hoe was het bij de sekte, schat?

Eigen religie

Leon Verdonschot snapt zo’n reactie wel, maar gelooft ook in een community als die rond Marillion: ,,Er is al zo veel vluchtig in het leven, dan zoek je rituelen. Je ontmoet een wildvreemde en je kunt gelijk tien vragen overslaan. Dit is de verbinding die een mens zoekt.’’ Volgens hem is het ‘cumulatief’. De heftige songteksten, de psychedelische sound en de emotionele zang van ‘geestelijk leider’ Steve Hogarth - hij mag zich graag in een priestergewaad hijsen - maken het plaatje compleet. ,,Marillion heeft altijd een boodschap gehad en kiest nooit de makkelijke weg. Na 35 jaar is de band nog in staat een concert te geven met uitsluitend nieuw materiaal. De groep is steeds vernieuwend gebleven in de muziekbusiness.’’

Hogarth lacht erom. ,,Muziekbusiness? Man, daar maken wij al jaren geen deel meer van uit. We hebben onze eigen religie.’’