Mijn vriend wil zijn Amsterdamse accent niet afleren

moderne manieren

Beste Beatrijs,

In toenemende mate erger ik me aan het Amsterdamse accent en foutief taalgebruik van een vriend, 67 jaar, hoog opgeleid. In de drie jaar die ik hem ken is het voor mij alleen maar moeilijker geworden om het te aanvaarden. Ik besef dat het aan mij ligt dat ik me vooral ook geneer voor anderen in mijn vriendenkring die wel ABN spreken, en tegelijkertijd lukt het me niet me daarvan te distantiëren. Hij weet dat ik me eraan stoor, heeft in het verleden al zonder enig succes geprobeerd er iets aan te doen en vindt het zelf geen probleem. Ik denk niet dat hij weet hoe ernstig zijn accent is en zeker niet in welke mate ik me hiervoor geneer.

Ik overweeg om niet meer met hem op vakantie te gaan om deze reden en dat zal inhouden dat er van af en toe een dagje samen musea bezoeken ook weinig over zal blijven. Is er nog een andere mogelijkheid deze vriendschap te behouden zonder mijn verder oplopende ergernis over zijn uitspraak en taalgebruik? Is deze situatie nog te redden?

Een irritant accent

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Beste Een irritant accent,

U ergert zich aan het Amsterdamse accent van uw vriend. Dit is een sprekend voorbeeld van een zinloze ergernis. Een zinnige ergernis zou zijn als uw vriend altijd het licht zou laten branden of zoiets. Dan zou u hem kunnen aansporen om niet te vergeten de lichten uit te doen en met een beetje geluk zou hij zijn gedrag aanpassen. Maar met iemands manier van praten lukt dat niet. Wendbaarheid in taal is een dun gezaaide eigenschap. Neem de manier waarop mensen Engels spreken. De meeste Nederlanders kunnen prima een mondje Engels spreken, maar de Nederlandse uitspraak van het Engels schemert er bijna altijd doorheen - voor anderen dan weer een aanleiding om zich te ergeren aan het 'steenkolen-Engels' van de meeste Nederlanders. Die ergernis heeft geen zin, want de sprekers kunnen niet anders.

Zo is het ook met accenten. We hebben hier ABN als standaardtaal, maar de meeste Nederlanders hebben wel iets van een accent uit de streek waar ze opgroeiden. En dan hoeven ze niet eens voluit streektaal te spreken (dat kunnen ze vaak ook), maar van een Brabander, een Limburger, een Groninger of een Twent hoor je nu eenmaal aan de tongval, hoe licht ook, waar ze zijn opgegroeid. En van veel Amsterdammers (of Rotterdammers of Hagenaars) net zo goed. Het enige wat ik ervan kan zeggen is: erger u niet! Uw vriend doet het niet expres, het hoort bij hem en het zegt ook niets negatiefs over hem.

Enfin, zinloze ergernis is een irrationeel fenomeen, maar daarom niet minder reëel. Ik kan wel zeggen dat u zich niet moet ergeren, maar u zult uw ergernis net zomin de kop kunnen indrukken als uw vriend in staat zal zijn om zich te voegen naar uw wens om zijn Amsterdamse accent af te schudden. Dan blijft er niets anders over dan de vriendschap af te bouwen. Dan verliest u natuurlijk wel een vriend, met wie het verder waarschijnlijk leuk omgaan was.

Beste Beatrijs,

Ons oudste kleinkind wordt binnenkort achttien jaar. Wij hebben geld voor hem gespaard en willen dat op zijn verjaardag aan hem geven. Zijn ouders zijn bang dat hij onverantwoorde dingen gaat doen als hij ineens de beschikking krijgt over een flink geldbedrag. Wat is een goede oplossing?

Geld bij je achttiende

Beste Geld bij je achttiende,

Het hangt er een beetje van af om hoeveel geld het gaat. Een bedrag van 20.000 euro (ik noem maar wat) kunt u beter niet in een keer uitkeren. Het is verstandiger om dat gespreid aan te wenden voor studiekosten, dan wel te reserveren voor later, voor de aanschaf van een auto of de aanbetaling op een huis. Een bedrag van 2.000 euro kan wel ineens. Het is bij geldschenkingen van grootouders aan jonge kleinkinderen (achttien jaar is nog erg jong natuurlijk) handig om er een duidelijke bestemming aan te hangen. Bijvoorbeeld: dit is bedoeld voor rijlessen om je rijbewijs te halen. Of voor een mooie, lange vakantie. Of voor een tussenjaar. Maar goed, uiteindelijk mag een ontvanger altijd zelf beslissen wat hij/zij wil doen met een gekregen geldbedrag.

Beste Beatrijs,

Recentelijk maakte ik een paar keer mee dat ik een goede vriend(in) voorstelde een afspraak te maken en ik per e-mail of app een hele waslijst kreeg voorgeschoteld die hij/zij moest afwerken voor hij/zij aan mij zou toekomen: werk hier, feestje daar, weekendje weg zus, familiebezoek zo. Het komt op mij niet erg aanmoedigend over. Alsof de vriendschap helemaal onder aan de prioriteitenlijst staat. Of is het een vertoon van gewichtigheid? Tot nu toe heb ik er niets van gezegd, maar misschien moet dat wel. Dan is mijn vraag: hoe?

Te veel excuses

Beste Te veel excuses,

Dat is inderdaad een rare manier van reageren, zo'n opsomming van drukke bezigheden om geen afspraak te hoeven maken. Het lijkt een beetje op 'De hond heeft mijn huiswerk opgegeten en bovendien stond de brug open en was mijn fiets lek.' The lady doth protest too much. Normaal is een reactie in de trant van 'Ik zit in een heel drukke periode, maar het lijkt me leuk om je weer te zien. Zullen we iets afspreken voor over drie weken?' Als iemand weer een barrière aan uitvluchten opwerpt op een voorstel uwerzijds, raad ik u aan om het te nemen voor wat het is: persoon heeft geen tijd en geen zin. Dan kunt u iets terug mailen als 'Oké, ik hoor het wel, wanneer het beter uitkomt.' Dit soort fricties uitpraten geeft meer problemen dan het oplost. Laat het initiatief voor contact tijdelijk bij de ander, dan ziet u vanzelf wel of er nog iets van komt.