'Fysiek kunnen vrouwen dit aan'

korps mariniers opleiding

Maroesjka Neutel (27) was afgelopen jaar de eerste vrouw ooit in de opleiding bij het Korps Mariniers. Ze haakte noodgedwongen af door pech: ze brak een botje in haar voet.
Maroesjka Neutel uit Groningen voelde zich nooit ongemakkelijk in het mannenbolwerk. ©Jan de Groen

Daar staat ze dan. Alleen voor een groep van zo'n honderd jonge jongens met kaalgeschoren koppies die ze amper kent. Voor het eerst sinds Michiel de Ruyter in de 17de eeuw met de mariniers over de wereldzeeën voer, loopt er een vrouw tussen de troepen. En daar vinden sommige mannen wat van bij het korps. ,,Waarom heb jij nog wel haar op je hoofd?'', klinkt het plagerig uit de groep als ze zichzelf voorstelt op de eerste dag van de opleiding.

Iedereen die marinier wil worden, komt gemillimeterd op de kazerne. Is het kapsel te lang, dan komt de tondeuse er ter plaatse alsnog aan te pas. Maar Neutel heeft er een goede reden voor. Bij mannen is een kaal hoofd heel normaal. ,,Maar als vrouwen in hun vrije tijd zo rond lopen, denkt iedereen meteen dat je kanker hebt. En ik wil me in die uren ook gewoon vrouw kunnen voelen'', zegt ze tegen de mannen.

Rondlopen met haar - het liefst in een knotje - is het enige verzoek dat Neutel bij de commandant neerlegt als ze aan haar droomopleiding mag beginnen. Want een uitzonderingspositie wil ze absoluut niet. Een eigen tentje tijdens de bivak? Geen denken aan. ,,Ik weet dat er mannen zijn die vinden dat vrouwen hier niet horen. Dan moet je je zeker niet willen afzonderen, want je hebt elkaar keihard nodig.''

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

En dus slaapt Neutel tijdens de oefeningen gewoon tussen de mannen op de slaapzaal, al is er met kasten en een gordijntje wel een afscheiding gemaakt om de mannen niet te veel af te leiden bij het omkleden. Maar tijdens testen en trainingen wordt ze niet ontzien. Ook zij moet 14 kilometer per uur kunnen rennen om de conditietest te halen. Ook zij moet urenlang een mars kunnen lopen met een tas van 45 kilo op de rug, meer dan twee derde van haar eigen lichaamsgewicht. Ook zij moet zeulen met loodzware jerrycans en tientallen meters zwemmen, terwijl ze een wapen droog houdt boven haar hoofd.

De fysieke uitdagingen die aspirant mariniers voor de kiezen krijgen, zijn zelfs voor veel mannen te veel gevraagd. Zo'n 90 procent haalt de eerste toelatingstesten niet. Ook Neutel verkijkt zich de eerste keer op de fysieke uitputtingsslag. Ze houdt het anderhalve dag vol. Doorweekt van de regen, moe en geestelijk 'op', houdt ze het voor gezien. ,,Ik hou van sporten, sterker worden en door blijven gaan, maar dit was wel next level.''

Een besluit dat de sergeant die haar drilt, maar moeilijk kan begrijpen. ,,Wat deed jij nou?'' zegt hij als ze hem later stomtoevallig tegenkomt in Amersfoort. Want Neutel kan geschiedenis schrijven. Zij hoeft niet te twijfelen dat ze een vrouw is. Of niet fit. Al die jaren dat ze thuis in Hoogeveen in parkjes trainde, zijn niet voor niets geweest. Als zij het zwaar heeft, heeft iedereen het zwaar, drukt hij haar op het hart. Die opmerking geeft Neutel nieuwe energie. Ze traint zich de hele zomer suf. Gaat op huttentocht in Noorwegen en proeft daar het leven dat mariniers tijdens bergtrainingen ook zullen meemaken. Zo gaaf, vindt Neutel.

Vuur

Vol vuur stort ze zich op een tweede toelatingstest. Dit keer slaagt ze wel en is Neutel de eerste vrouw ooit die de opleiding mag doen sinds het Korps Mariniers begin 2017 is opengesteld voor vrouwen. Een bijzondere mijlpaal. ,,Ik was kleuterjuf en had het daar ook prima naar mijn zin. Het ging supergoed, de ouders waren enthousiast, ik had een leuk team. Maar ik dacht wel: volgens mij kan ik veel meer. Ik ben gezond en ik maakte mij zorgen over de veiligheid in de wereld. De laatste jaren zijn we doodgegooid met berichten over terroristen die dood en verderf zaaien. Je hebt gewoon mensen nodig die zich willen inzetten voor de veiligheid. Dat idee vond ik supertof.''

Haar leven gaat door deze carrière-switch compleet op de schop. Waar ze voorheen vooral vrouwelijke collega's had, is ze nu dag in dag uit omringd door alleen maar mannen. En dat is echt een andere wereld, weet ze nu. ,,Ze hebben het veel over gamen, drank en vrouwen. Daar heb ik niet zo veel mee, dus ik luisterde vooral vaak. Maar ik vond het heerlijk om dit mee te maken. Te zien hoe lomp ze kunnen doen. Of lachen om de grappen die ze maken. Maar ook om te zien hoe lief ze voor elkaar kunnen zijn. Hoe goed ze voor elkaar zorgen. Het zijn zeker niet allemaal alfa-mannetjes bij de mariniers.''

Ongemakkelijk voelt het leven als enige vrouw in dit mannenbolwerk nooit. Ook niet als de mariniers elkaar op Texel moeten opwarmen met zagende bewegingen. ,,Ik kende de jongen waarmee ik dat moest doen al langer. Dat was dolle pret.''

Natuurlijk is ze mannen tegengekomen die wilden weten of ze haar konden 'fixen'. ,,Maar ik heb iedereen laten weten hoe ik erin stond. Ik was hier om keihard te werken. Om mezelf te ontwikkelen. Als je daar duidelijk over bent, gebeurt dat niet.'' Al merkt Neutel wel dat ze op haar gedrag moet letten om geen praatjes te krijgen. ,,Mannen knuffelen elkaar, liggen voor de lol lepeltje lepeltje, maar als ik voor de gein in iemands buik porde, kwam daar meteen een opmerking over. Ik raakte dus niemand aan als dat niet noodzakelijk was. Dat was best wel moeilijk op de momenten dat je er even helemaal doorheen zat. Ik ben ook maar een mens.''

Toch is Neutel niet afgeknapt op het leven tussen zo veel testosteron. Tijdens een mars door een bevroren heideveld slaat het noodlot toe en loopt ze bij een misstap een gebroken middenvoetsbeentje op. Ze komt in de ziekenboeg terecht en moet maanden revalideren. ,,De eerste tien dagen liep ik nog gewoon door. Ik wilde het halen. Ik was zo gedreven, maar toen ik naar de revalidatie moest, verdween mijn enthousiasme. Ik kende mezelf. Ik besefte dat ik mijn lijf kapot zou lopen als ik zou terugkeren. Dat had ik er niet voor over.''

Natuurlijk heeft Neutel daar een traantje om moeten laten. Zeker toen ze merkte hoe iedereen met haar bezig was. Dat zelfs het mariniersmuseum al nadacht over waar ze haar een plekje hadden willen geven als de eerste vrouw die ooit bij de mariniers aan het werk ging. ,,Maar ik heb nu nog steeds last van mijn voet. Dat telt voor mij zwaarder. Dan ben ik maar niet de eerste vrouw ooit.''

Neutel weet wel één ding zeker nu: met vrouwen bij het Korps Mariniers komt het echt wel goed. ,,Wij kunnen het fysiek heus wel aan. Maar het is topsport. Daar moet je heel veel voor laten. Ik heb na deze ervaring alleen nog maar meer respect gekregen voor de mensen die het lukt.''