Marja brengt jou al jaren het laatste nieuws uit de regio: ‘Ik heb het mooiste vak dat er bestaat’

Van politieke verhalen tot vertederende interviews. Verslaggever Marja Klein Obbink brengt al jaren het laatste nieuws uit de regio, vrijwel altijd met aandacht voor het menselijke aspect. ,,Uiteindelijk gaat al het nieuws, al is het een begroting, over mensen.”
Marja Klein Obbink met labrador Izzy achter de laptop. ©Marja Klein Obbink

Niets mooiers dan de regiojournalistiek, als het aan Klein Obbink ligt. ,,Het is zó divers. Dat vind ik ook het leuke, dat je ’s ochtends niet weet hoe de dag gaat lopen. Als regioverslaggever voor een gemeente doe je alles: van pittige raadsvergaderingen tot een interview met veertien broers en zussen die samen precies 1100 jaar oud zijn. Op dat laatste kan ik me dan echt al dagen verheugen. De regio biedt mij echt alles.”

Klein Obbink brengt nu alweer een aantal jaar het nieuws uit de gemeente Geertruidenberg, maar deed dit ook een hele periode voor Drimmelen, een tijdje Oosterhout en daarvoor ook al Geertruidenberg. Ook was ze een tijdje eindredacteur, rechtbankverslaggever en algemeen verslaggever.

Docent Nederlands

Maar, haar BN DeStem-carrière startte op de redactie in Etten-Leur. ,,In 1984. Ik had een opleiding voor docent Nederlands afgerond, maar de regiojournalistiek sprak mij al meteen veel meer aan.” Een beetje een vreemde eend in de bijt voelde ze zich wel. 

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Terwijl haar collega’s met diploma’s van de Academie voor de Journalistiek op zak de redactievloer betraden, leerde Klein Obbink het vak vooral ‘on the job’. ,,Ik keek wel tegen dat hele journalistieke gebeuren van mijn collega’s op, maar ontwikkelde al vrij snel mijn eigen stijl.”

Ook in die beginjaren pakte ze er de onderwerpen uit die dichter op de huid zaten, terwijl dat toen nog niet altijd zo gebruikelijk was. ,,Je zag nog regelmatig formele, bestuurlijke stukken in de krant staan. Hoe langer het stuk, hoe beter, leek het wel. Maar eigenlijk was daar natuurlijk geen doorkomen aan.”

Je zag nog regelmatig formele, be­stuur­lij­ke stukken in de krant staan. Hoe langer het stuk, hoe beter, leek het wel

Marja Klein Obbink

Mensen

Klein Obbink ging voor sfeer, emotie. Ook in harde nieuwsverhalen. ,,Het was toen gebruikelijk sfeer en nieuws te scheiden, maar dat vond ik moeilijk. Nieuws gáát uiteindelijk toch altijd over mensen?” Zo herinnert ze zich een van haar eerste gesprekken over de begroting met de toenmalige wethouder van financiën in Geertruidenberg. ,,Hij liet me allemaal cijfers en schema’s zien. Het duizelde me, dus ik stelde één vraag: wat betekent dit nou voor de mensen? Hij moest lachen en mij eigenlijk ook wel gelijk geven. Misschien moesten ze dat toch maar eens anders gaan presenteren.”

De kracht van deze menselijke verhalen heeft Klein Obbink nooit losgelaten. In welke gemeente ze ook verslaggever is. ,,Overal wonen mensen, maar je moet er wel de verhalen uit zien te pikken.” Een vaste formule is daar niet voor. Zo vindt ze verhalen via raadsdocumenten, op Facebook en via haar netwerk. ,,Ik denk wel dat ik goed aanvoel of er iets bij de mensen speelt of niet; hoe zwaar iets weegt in de samenleving.”

Overal wonen mensen, maar je moet er wel de verhalen uit zien te pikken

Marja Klein Obbink

Neem bijvoorbeeld een recent artikel over ‘illegale’ tuintjes in de gemeente Geertruidenberg. Al jaren maken misschien wel honderden huishoudens, zonder het te weten, met hun voortuintje illegaal gebruik van gemeentegrond. De gemeente dreigde met onteigening. Een onderwerp dat ze tussen de regels door in een raadsbrief vond, maar waarvan haar journalistieke voelsprieten meteen aangingen. ,,Zo’n verhaal lééft. Dat kun je met een goede aanpak gewoon tot landelijke proporties krijgen.”

Loslaten

Maar, leerde ze, soms moet je als verslaggever juist ook verhalen emotioneel los kunnen laten. In haar beginjaren werkte ze aan een serie over Moederheil, de voormalige kliniek in Breda waar ongehuwde moeders gedwongen hun kind af moesten staan. 

,,De serie ging over kinderen die zochten naar hun afkomst. Dat greep me zo enorm aan. Als ik dan ’s nachts werd gebeld, vond ik natuurlijk dat ik op moest nemen; hun leed stond in geen verhouding tot mijn slapeloosheid. Daar ben ik wel een beetje van teruggekomen. Ik heb ervan geleerd. Ik kan nu beter die afstand bewaren.” 

Als ik ’s nachts werd gebeld, vond ik natuurlijk dat ik op moest nemen

Marja Klein Obbink

Daarentegen maakt ze overigens net zo graag politieke nieuwsverhalen; aanleidingen zijn er volop in haar huidige gemeente. In de gemeente Drimmelen heeft ze in de tijd van burgemeester Jan Elzinga, soms samen met collega’s, de nodige schandalen onthuld. 

Het is ook een deel van het vak: ,,Vriendjespolitiek, wethouders die over de schreef gaan, zoiets moet je als verslaggever óók brengen. Als je dit goed doet, dus open kaart speelt met de betrokkenen en gelegenheid geeft tot wederhoor, dan doe je niets fout. Je doet gewoon je werk. Hoewel er heus nog wel mensen zijn die me wel kunnen schieten.”

Klein Obbink zou niets anders meer willen. ,,Uiteindelijk ben ik nog iedere dag kinderlijk enthousiast over het werk wat ik mag doen. Ik heb echt het mooiste vak dat er bestaat.”