De parttime werkende vrouw is de nieuwe oude witte man

©.

De parttime werkende vrouw is de nieuwe oude witte man. Qua imagoprobleem dan. In de ene krant lees je over de ‘deeltijddecadentie’ van de Nederlandse vrouw, een ‘diepgekoesterd privilege’ dat een ‘egoïstische keuze’ zou zijn. En in de andere staat boven een verder best genuanceerd betoog over werkdruk en rotcontracten toch weer de jarenvijftigkop ‘Deeltijddames, mag het een onsje meer?’

Het is natuurlijk ook veel makkelijker om de vrouwtjes de schuld te geven dan hun arbeidsvoorwaarden.

Om het hier eens over te hebben met het belaagde onderwerp in kwestie, bezoek ik de huishoudbeurs. Die lijkt niet bedoeld voor hoogopgeleiden met yogamatjes en burn-out. Op de huishoudbeurs komen gewone hardwerkende vrouwen, vaak in de zorg, aan wie bij al dat beschimpen van de parttime werkende vrouw nooit wat is gevraagd.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Lies Huls (m) en Betsy Lier (r) met vriendin Petra Kroes. ©RV

Betsy Lier uit Staphorst en Lies Huls uit Rouveen bijvoorbeeld. Betsy begon haar leven nog in klederdracht en stopte negen jaar lang met werken, voor haar kinderen (‘Dat had ik nooit moeten doen, ik werd er depressief van’). Vorig jaar strandde haar huwelijk, Betsy werkte intussen alweer in de thuiszorg en wilde nu fulltime. Ze moest van werkgever wisselen om een contract van dertig uur per week te kunnen krijgen; ze werkt nu niet meer aan huis, maar bij een zorginstelling.

Fulltime is al helemaal niet te doen in de zorg, zegt Betsy, je bent zo zeven dagen ingeroosterd, want je krijgt niet altijd de achtuursdiensten. Daarom werken veel vrouwen een vaste dag niet. Voor Betsy is de maandag heilig: eind maart is ze voor het eerst dit jaar eens niet in het weekend ingeroosterd. Terwijl Betsy haar aan de universiteit studerende dochter ook wel eens wil zien.

Nu bijna alle bezoekers hard werken, is de huishoudbeurs verworden tot een soort halfslachtige winkelstraat uit een gemiddelde forensenstad, maar dan verdeeld over zeven hallen van de Amsterdamse RAI. Om elf uur gaan ze open en is het meteen druk, dan komen de touringcars uit de provincie aan. Die vertrekken tegen vier uur, als iedereen uitgeput is, alle boodschappentassen op wieltjes tot de rand gevuld zijn en in de hal ‘Shop Till You Drop’ inderdaad twee ambulancebroeders een dame op de grond staan te reanimeren.

Stofzuigerrace. ©RV

De Nederlandse vrouw is de huishoudbeurs allang ontgroeid, benieuwd of die over vijf jaar nog bestaat. Bezoeksters stellen nuchter vast dat de beurs ‘dit jaar al voor de derde keer tegenvalt’. Maar in veel families is het ‘nu eenmaal’ traditie dat moeders met dochters gaan, tot in het oneindige, trouw tot op het bot.

Zo jaag ik op parttimers tussen mistroostige koopwaar, waaronder een verbijsterende hoeveelheid vibrators. Op hun beurt zitten hardwerkende make-updemonstratrices mij weer achterna, ze willen mijn wenkbrauwen zwart en hoekig inkleuren, en spulletjes op mijn wangen smeren. ‘Parttime, ja dat doe ik ook’, zegt een ernstig meisje met een mascararoller in de aanslag, ‘omdat ik hiernaast doorleer.’

Muziek. ©RV

Lies Huls uit Rouveen werkt ook parttime in de thuiszorg en soms is het twee paracetamol slikken en aftellen: nog tien cliënten te wassen, nog negen, nog acht. Als je je ziek meldt, komt er misschien niemand anders. Daarom willen werkgevers in de zorg ook nauwelijks 36-uurscontracten geven, zegt Lies, want die zijn bij ziekte al helemaal moeilijk te vervangen. Lies ziet veel jonge meiden die heel graag voltijds willen, ‘maar ze krijgen die contracten gewoon niet, omdat twintig tot vierentwintig uur gangbaar is’.

Dan een vrouw die ik in verband met de privacy van haar cliënten alleen ‘de dochter van Anneke Mast’ mag noemen. Haar moeder zit naast haar, ze zijn samen per touringcar uit Emmeloord gekomen. De dochter van Anneke Mast werkt in een woning voor verstandelijk gehandicapten met gedragsproblemen, ‘en daar is het dicht tussen tien en drie uur, want dan zijn die naar de dagbesteding’. Dus hoezo fulltime, zo’n contract kan ze helemaal niet krijgen.

De dochter van Anneke Mast mag opdraven om tussen zeven en tien uur ’s ochtends tien onhandelbare verstandelijk gehandicapten te helpen met aankleden, wassen en ontbijt. Of ze begint om vier uur ’s middags, tot de volgende ochtend om negen uur, dan moet ze ook blijven slapen. Haar moeder past dan op haar kinderen.

Intussen speelt ‘agressie een rol’, zegt de dochter van Anneke Mast voorzichtig.

Bedoelt ze dat ze door bewoners wordt geslagen?

O ja, je krijgt wel eens een klap. Soms trapt iemand ook een deur in. ‘Bijna niemand houdt het lang vol.’

Kortom wees eens wat aardiger, voor deze parttime werkende vrouwen. Voordat ze echt op zijn.