'Ik kon de deur niet meer halen, dacht dat ik niet meer leefde'

Vooral jongeren met een migratie-achtergrond vallen voor de 'charmes' van lachgas

©RV

Khalid (27)* gebruikte twee jaar lang tientallen, soms honderden ballonnen lachgas per dag. Hij liep daardoor een dwarslaesie op.

'Ik voelde me al een tijdje zwak, lusteloos en wilde alleen maar slapen. Naar de supermarkt gaan voor boodschappen was al te veel. Het enige dat ik eigenlijk bij het ontbijt wilde, was een fles lachgas.

Ik ging steeds moeilijker lopen, slingerde, kon me soms amper staande houden. Liep een beetje als een pinguïn, haha.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Nu denk ik: had ik dat eerste ballonnetje maar niet geproefd. Dat was zes, zeven jaar geleden. Een vriend van me had het geprobeerd. Hij vond het leuk. En dat was het ook: in de shishalounge of bij iemand thuis. Maar meestal deden we het met een paar vrienden in de auto. We gebruikten toen nog slagroompatronen. Die kochten we lekker goedkoop bij de Makro.

Fijn gevoel

Ik zie vooral Nederlandse jongeren met een allochtone achtergrond - net als ik - lachgas doen. Waarom? Dat heeft denk ik te maken met die achtergrond. Als je niks te doen hebt, geen alcohol drinkt en niet blowt omdat dat niet mag van de Koran, wat ga je dan doen? Dan pak je lachgas, want dat is niet verboden.

In het begin was het onschuldige fun. Je krijgt een fijn gevoel: eventjes high, wat duizelig een beetje stoned. Heel prettig, maar het effect duurt kort, dus pak je snel een nieuw ballonnetje. Niemand van ons wist dat het zo slecht voor je was.

Het ging mis toen die grote gasflessen kwamen. Met kleine slagroompatronen was je constant bezig: patroon in de slagroomspuit stoppen, aandraaien, ballon op de spuit friemelen, vullen en na gebruik dit hele proces weer herhalen. Met een lachgastank hoef je de ballon alleen maar op de het tuitje te zetten, de fles open te draaien en hup. En je krijgt veel grotere ballonnen dan met zo'n slagroomcapsule.

Omdat het zo makkelijk gaat, de ballonnen en voorraad veel groter zijn, gebruik je al snel veel meer. En omdat je dat doet, wil je nog meer. Je wilt dat fijne gevoel niet kwijtraken. En als de fles op is? Dan bel je toch gewoon de koerier. Die brengt meteen een nieuwe. In Breda alleen al ken ik er zeker acht.

De laatste twee jaar gebruikte ik vrijwel dagelijks. Je denkt 's morgens: ik pak vandaag maar twee kilo. Maar dan is die fles op en wil je snel een nieuwe. Er zijn dagen geweest dat ik vijf of zes flessen van 2 kilo opmaakte. Slapen en eten doe je dan niet. Je bent 24 uur bezig en denkt dat het maar twee uur duurt. Je zit helemaal in je eigen wereldje.

Ik vind lachgas daarom heel erg verslavend, veel minder onschuldig dan we dachten. Op YouTube staat nu een filmpje van een man die in het water rijdt en op het dak van zijn dobberende auto nog snel een ballonnetje vult. Ik snap het precies. Hij zit in zijn eigen space. Hij móet doorgaan, of die auto nou zinkt of niet. Pak bij zo iemand ook nooit zijn gasfles af. Die wordt helemaal gek!

Langzaam verloor ik steeds meer kracht in mijn benen. Ik had er nog wel gevoel in, maar de aansturing verdween. Lopen ging steeds moeilijker. Bij mij was het toen in één keer BAMMM! Ik wilde buiten een rondje lopen, want ik dacht dat ik met beweging de kracht wel zou terugkrijgen. Maar ik zakte in één keer op de grond. Ik kon de deur niet eens halen. Alsof ik niet meer leefde.

De dagen daarna zakte ik nog tien, twaalf keer door mijn benen en kon ik niet op eigen kracht omhoog komen. In het ziekenhuis ben ik door de scan gehaald, zijn mijn reacties en bloed getest. De neuroloog vertelde dat ik door lachgas een ernstig vitamine B12-tekort had en dat mijn motoriek daardoor zwaar was aangetast. Ik had een dwarslaesie.

Joggen

Ze gaven me B12-injecties en fysiotherapie. De zusters moesten me in en uit mijn rolstoel helpen. Ik heb vier weken in het ziekenhuis gelegen, daarna vijf weken in een revalidatiecentrum in Rotterdam. Daar zat een gozer met dezelfde verschijnselen. Hij was in Marokko verlamd geraakt toen hij al een tijdje niet meer gebruikte. De schade komt dus later.

Nu, een jaar later, krijg ik nog steeds vitaminespuitjes. Ik krijg twee keer per week fysiotherapie en zwem. Ik kan weer lopen, zelfs een beetje joggen. Maar rennen is er niet bij. Het heeft tijd nodig. Mijn geheugen is ook aangetast. Ik ben vergeetachtig en kan soms niet goed nadenken.

Ik wist wel dat lachgas slecht was, dat je B12 eraan gaat. En toch ben ik het blijven doen. Ik heb mijn kop in het zand gestoken. Ik schaam me voor mijn familie.

Eigenlijk heb ik ook geluk gehad. Ik ken jongens die nooit meer kunnen lopen. Een jongen uit mijn woonplaats heeft zich doodgereden toen hij lachgas gebruikte. Mijn advies: begin er echt nooit aan. Het risico is te groot dat je de eerste ballon zo lekker vindt, dat je niet meer wilt stoppen. En goedkoop is het niet. Een fles van twee kilo kost zeker 50 euro. Als je er dan vijf of zes doorheen jaagt op een dag...

Mijn familie maakt zich nog zorgen. Begin dit jaar heb ik een terugval gehad. Maar ik heb het onder controle. Ik pak nog af en toe een ballonnetje, hooguit één keer per maand.''