Kees (32) verloor in één week zijn ouders aan corona: ‘Droom regelmatig dat ze er gewoon nog zijn’

Kees Onvlee (32) uit Bathmen, verloor in een week tijd zijn beide ouders Fenneke (62) en Peter (68) aan corona. Hij blikt nu, één jaar na de eerste officiële besmetting in Nederland, terug op een bizarre periode.
Kees Onvlee verloor door corona in één week zijn moeder Fenneke en vader Peter. ©Rob Voss

,,Het was een verschrikkelijk jaar. Mijn broertje en ik zijn geen kleine kinderen, we hebben allebei een eigen huis en onze ouders hoefden niet meer voor ons te zorgen, maar ik mis ze enorm. Ik wil zo graag nog dingen met ze delen. Ons dochtertje is inmiddels bijna 2 en loopt. Mijn moeder was zo gek op haar. Ze paste één keer per week op. Dat dat allemaal niet meer kan, is zo moeilijk. Of advies vragen aan mijn vader. Het is pas de laatste maanden dat ik het echte verdriet begin te voelen.

Mijn ouders werden in maart ongeveer tegelijk ziek. In het dorp had al een aantal mensen ook corona en mijn moeder werkte als vrijwilliger in het verzorgingshuis waar het rondging. We wonen allemaal op twee minuten afstand. Mijn broertje twee minuten naar links van mijn ouders en ik twee minuten naar rechts. We liepen niet de deur bij elkaar plat, maar zagen elkaar wel elke week.

We moesten komen voor de uitslag van bloed­tes­ten. Daar schrokken we wel van, wat kan er aan de hand zijn dan?

Kees Onvlee

Ze werd steeds zieker, dus mijn broertje ging met haar naar de huisarts. Daar zeiden ze eigenlijk dat ze meteen naar het ziekenhuis moest in Deventer. Ze werd met een ambulance opgehaald en met sirenes weggereden. De volgende dag belde het ziekenhuis of we wilden komen voor de uitslag van de bloedtesten die ze hadden gedaan. Daar schrokken we wel van, wat kan er aan de hand zijn dan? Eenmaal daar hoorden we het: ze bleek acute leukemie te hebben.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Toestand kritiek

Een coronatestuitslag was er nog niet eens. Maar mijn moeder moest met spoed naar het UMCG in Groningen, omdat ze daar meer met de leukemie konden. Het rare was dat mijn moeder nooit echt ergens last van had, behalve dan dat ze zich wel wat moe voelde. Mijn broertje en ik reden meteen door naar Groningen. Haar toestand was behoorlijk kritiek.

Toen we daar na twee uur aankwamen, mochten we niet bij haar, vanwege de coronaregels. We konden nog wel whatsappen met mijn moeder en even bellen. Na uren wachten hoorden we van de arts dat het wel heel slecht was, ze bleek ook corona te hebben, er was een kans dat ze de nacht niet zou halen. Als ze zou komen te overlijden, mochten we wel bij haar, maar tot die tijd dus niet.

De ouders van Kees Onvlee, Fenneke en Peter. ©ad100

We boekten een hotel en bleven daar slapen, al deden we geen oog dicht. Mijn vader werd thuis in Bathmen ook steeds beroerder, dus mijn vrouw ging bij hem kijken. Ze vertrouwde het niet en belde de huisartsenpost, die toch wilde dat mijn vader langskwam in het ziekenhuis. Bij mijn vader hadden we het gevoel dat we er op tijd bij waren, al moest ook hij worden opgenomen. Hij was vreselijk benauwd en aan het hoesten.

Heel Groningen op slot

Wij zijn die volgende dag, na overleg met onze moeder, op donderdag vanuit Groningen naar huis gereden. We mochten opnieuw niet bij haar en heel Groningen zat op slot, er was niks open. Ze was heel erg verzwakt, maar kon wel even bellen.

Vrijdags ging ik naar mijn vader in het Deventer ziekenhuis, toen het UMCG belde dat er een verslechtering bij mijn moeder was. Ik zat aan het bed bij mijn vader om hem dat te vertellen. Maar hij wist het al, want ze belden wel met elkaar. Dat was heel moeilijk. Hij was verdrietig, maar ook heel vermoeid. Het UMCG belde opnieuw dat we toch echt snel moesten komen. Mijn vader en wij ook wisten dat dat het einde zou zijn.

Mijn ouders videobelden en appten elkaar, als afscheid

Kees Onvlee

Ik liet mijn vader achter in de wetenschap dat het met hem niet heel slecht leek te gaan. Wij reden naar Groningen en ik zag mijn moeder daar voor het eerst weer. We waren compleet ingepakt in blauwe pakken en handschoenen en gingen om zes uur naar binnen en mochten er ook niet meer uit tot ze overleden zou zijn. Het coronavirus had vol vat op haar, ze had door de leukemie geen weerstand. Je zag haar steeds verder achteruit gaan. Mijn ouders videobelden en appten elkaar, als afscheid. Dat gun je niemand. Wat ze tegen elkaar zeiden? Dat ze van elkaar hielden.

Geestelijk ondersteuner

Wij bleven die uren bij mijn moeder, die wel doorhad dat het snel afgelopen zou zijn. Langzaam werd het zuurstof in haar bloed minder. Rond half twaalf kwam de arts om te vertellen dat ze het zuurstof nog verder gingen terugschroeven, doorgaan had geen zin meer. Rond twee over twaalf is ze weggezakt. Ik geloof dat er bij mijn vader op dat moment een geestelijk ondersteuner zat. Het was pittig.

Mijn broertje en ik reden terug naar huis. We hebben eigenlijk niet veel gepraat, we waren zo moe. Thuis zagen we onze vrouwen en hebben we in onze huiskamer even nagepraat. De volgende ochtend ging ik de begrafenisondernemer bellen, die mijn moeder wilde. Ik had haar nog gevraagd: wat als het misgaat, wat wil je dan? Mijn broertje ging naar mijn vader. Ik besprak met de begrafenisondernemer of we de uitvaart zo konden regelen dat mijn vader er eventueel bij zou kunnen zijn. We spraken af dat we zouden gaan filmen en foto’s maken.

Ik wilde nog bij hem langs gaan, maar ze zeiden dat ze hem acuut moesten intuberen en in coma brengen

Kees Onvlee

Zondag vroegen mijn broertje en ik aan mijn vader wat zijn wensen waren. Je zag dat hij wel een flinke tik had opgelopen doordat mijn moeder was overleden. Ze waren bijna veertig jaar getrouwd geweest. Hij was ergens ook te verzwakt, te moe om heel veel emotie te kunnen tonen. 

Maandag ging ineens ook mijn vader achteruit. Misschien is het zelfbescherming, maar ik heb toen meteen ingecalculeerd dat hij het ook niet ging halen, zodat als dat waar blijkt te zijn de klap minder hard is. Ik wilde nog bij hem langs gaan, maar ze zeiden dat ze hem acuut moesten intuberen en in coma brengen. We zijn die dagen bij zijn bed gaan zitten, hebben tegen hem gepraat, maar daar kreeg hij waarschijnlijk niks van mee.

Erehaag

Dus dan sta je die donderdag op de crematie van je moeder, in de wetenschap dat je vader ook op de IC aan de beademing ligt. Bij mijn moeders crematie waren alleen mijn broertje en ik en onze vrouwen. Maar buiten vormden heel veel mensen een erehaag, dat maakte erg veel indruk op me. 

Die zondag ging het mis met mijn vader. Het ziekenhuis belde: kom maar, want het gaat niet goed. Hij kreeg problemen aan zijn nieren, moest aan de dialyse, hij kreeg bloedproppen, ze wisten toen nog niet zo goed wat het coronavirus allemaal deed. Zijn bloeddruk daalde en die middag is hij overleden. We gingen naar de familiekamer, terwijl de verpleegkundigen alle slangen loskoppelden. Ik heb mijn vader toen nog één keer gezien. Daarna ben ik de begrafenisondernemer maar weer gaan bellen.

Kees Onvlee. ©Rob Voss

Op 2 april cremeerden we onze moeder en op 9 april onze vader. Dan komt er wel heel veel op je af. We werden geleefd. Maar je gaat door, in een roes, want je moet door. Echt doordringen deed het niet. Dat is eigenlijk pas nu zo. De feestdagen, mijn verjaardag, alles zonder ouders. Dat doet pijn. Er is niemand meer die ik kan vragen hoe wij vroeger waren. 

Ik droom regelmatig dat ze er gewoon nog zijn. Dagelijks denk ik aan ze. Het ergste is eigenlijk de snelheid waarmee alles ging. Het afgelopen jaar heb ik me ook wel afgevraagd, toen ik allerlei mensen zag protesteren tegen de coronamaatregelen: is het nou echt zo erg dat je niet uit eten kunt gaan of dat je om negen uur binnen moet zijn?

Koester de tijd die je samen hebt, dat denk ik vaak. Want je weet gewoon niet hoe lang je elkaar nog hebt

Kees Onvlee

Soms komen de tranen nog wel. Mijn vader was een man van weinig woorden, maar hij stond altijd voor me klaar. Ik heb vanaf mijn 14de American Football gedaan, tot nu, hij heeft amper een wedstrijd gemist. Koester de tijd die je samen hebt, dat denk ik vaak. Want je weet gewoon niet hoe lang je elkaar nog hebt. Zo probeer ik nu te leven. Voor mijn ouders is het te laat.”

Bekijk hier onze video's over het coronavirus: