Joal bleef jarenlang een geheim

Karin stond direct na de geboorte haar zoontje af

,,Toen ik over de gang naar de wc liep, hoorde ik achter het scherm baby'tjes huilen. Even wilde ik daarachter kijken, ook al was het ten strengste verboden. Nee Karin, niet doen! Dat mag niet! Al helemaal gehersenspoeld, vermande ik mezelf, liepdoor naar de wc en daarna braaf terug naar mijn kamer."
©Erwin van der Heijden

Over september 1970 heeft Karin het. Maar de Gemertse (1951) herinnert het zich als de dag van gisteren. Achteraf gezien was dat moment de laatste kans om haar baby'tje te zien. Direct na de geboorte staat zij haar zoontje af. Eigenlijk zonder er goed over na te denken. Er ìs voor haar gedacht. Eerst door de huisarts. Die laat haar bij de zwangerschapscontroles langzaam aan het idee wennen. Dat dát het beste is. Ze zou er 'vier mensen gelukkig mee maken'. Beide pleegouders, haar kindje en zichzelf...

Omdat ze als 19-jarige absoluut niet weet wat ze ermee aan moet, houdt ze thuis haar zwangerschap lang verborgen. Onder haar werkschort. ,,In een groot gezin kun je jezelf heel goed verstoppen." Met de vader van de baby, een knappe jongen waar ze zo hopeloos verliefd op was geweest, heeft ze dan al geen contact meer.

Haar moeder ontdekt uiteindelijk haar grote geheim. Als Karin haar vertelt van het voorstel van de huisarts reageert ze verontwaardigd: 'We gon zo mar gin kiendje afgeve.' Maar eenmaal bij de huisarts laat moeder zich tóch door hem ompraten. Karin: ,,En ik was helemaal uit beeld. Had er niks over te vertellen."

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Ook in Maastricht, waar ze uiteindelijk een maand voor de bevalling terechtkomt, hameren ze het er bij haar in: 'Bereid je voor op afstand doen!' 'Je hebt geen enkel recht.' 'Je kindje krijg je nooit meer te zien en je mag er met niemand over praten.' 'Niemand mag dit ooit weten.'

,,Het enige dat ik hem heb kunnen geven was een speldje met zijn naam. Joal, bedacht door mijn moeder. Uit hun eigen voornamen Johan en Alda. Dat heb ik ginds nog laten graveren. 'Dan heeft ie toch ìets van ons en dan kunnen we 'm altijd nog terugvinden', had mijn moeder gezegd."

Joal heeft inmiddels Abraham gezien en dat naamspeldje blijkt hij altijd gekoesterd te hebben. Het is het enige dat hij heeft van zijn biologische moeder. Ook de gedachte dat er elk jaar op zijn verjaardag iemand is die aan hem denkt, geeft hem een goed gevoel.

Na zijn geboorte komt hij terecht bij adoptieouders in Maastricht. Hij verhuist met hen diverse keren, woont in Limburg en Brabant en zelfs een tijd in Zwitserland. Als hij zes is, gaan zijn adoptieouders uit elkaar. Hij woont eerst bij zijn moeder, later bij zijn vader.

Joal: ,,Vanaf het begin heb ik altijd geweten dat ik geadopteerd was. Ik was donker en mijn zus, ook geadopteerd, was hoogblond. Mijn ouders hebben altijd gezegd: 'Als je je biologische ouders wilt zoeken, krijg je onze volledige steun'. Ik ben er mijn hele leven mee bezig geweest dat dat moment een keer zou komen."

Terwijl Joal met dat ene verlangen opgroeit, loopt Karin met datzelfde verlangen, haar grote geheim, rond. Als ze haar huidige man leert kennen, biecht ze haar verhaal aan hem op, al voelt ze zich daar heel schuldig om. ,,Weer dat stemmetje: 'Je mag het niemand vertellen'. Gelukkig reageert Bert heel goed." Hij verzekert haar: ,,Daarvoor maak ik het echt niet uit. Dit kunnen wij samen wel aan."

In de jaren die volgen kan ze bij Bert alles kwijt. Ze praten nachtenlang als het onderwerp op tv of in de krant komt. Het tv-programma Spoorloos bezorgt haar regelmatig tranen. Dan komt alles weer in alle hevigheid boven. In de periodes daartussen zit het verstopt. Weggedrukt. Het mag er niet zijn. Precies zoals ze haar in Maastricht hadden opgedragen.

Liefde en blijdschap

Dan krijgen Karin en Bert dochter Janneke. Dat voelt allemaal zó anders. ,,Zij was van ons tweeën. Er was liefde en blijdschap en we konden samen een kamertje inrichten."

Er volgen nog twee kinderen, Jaap en Ingrid. Op de achtergrond is er steeds wel die vraag; wat als 'ie nou eens ineens op de stoep staat? Dat gebeurt niet. Nog niet.

Joal loopt ondertussen al jarenlang met de gedachte om zijn biologische moeder te zoeken. Op zijn 22ste raapt hij de moed bij elkaar en verzoekt via de Kinderbescherming om haar daadwerkelijk te ontmoeten. Dan blijkt wat dwang en afstand met een mens kunnen doen. Het bericht overvalt Karin compleet. Ze voelt er zich heel ongemakkelijk door. ,,Ik was bang dat hij het me kwalijk zou nemen. Is hij teleurgesteld? Had ik hem toch niet zélf op kunnen voeden?"

Ze besluit in overleg met Bert dat hij eerst alleen naar de afspraak gaat. Als blijkt wat voor aardige jongeman Joal is, iemand die alleen maar zijn biologische moeder wil ontmoeten, is de afstand snel overbrugd. Karin: ,,Het eerste gezamenlijke gesprek was spannend en van weerskanten heel onderzoekend."

Joal: ,,Ik besefte toen hoe moeilijk het voor haar was. Ik zag wel meteen uiterlijke gelijkenissen. Dat voelde heel warm."

Karin geeft meteen aan graag zijn adoptieouders te ontmoeten om hen te bedanken. ,,Toen we hoorden dat ze vanaf zijn zesde jaar al uit elkaar waren, was dat heftig. Ik had juist gewild dat hij in een gezin zou opgroeien. 'Dan had ik het in mijn eentje ook wel gekund', was mijn eerste gedachte. Maar dat was natuurlijk niet reeel. Mijn ouders hadden het graag opgelost, maar de tijd en de situatie waren heel anders."

Stukje van de puzzel

Er volgen nog een paar ontmoetingen waarbij Joal haar op het hart drukt dat er van zijn kant geen rancune is. Toch verwatert het contact gaandeweg. Joal: ,,Ik was jong en vooral op zoek naar mezelf, zoals veel jongeren van die leeftijd. Wel had ik er weer een stukje van de puzzel bij."

Pas wanneer hij zijn vrouw leert kennen, trouwt en zelf drie kinderen krijgt, begint hem iets te dagen. ,,Ik zag hun mimiek en ....afijn, ik wilde weer contact met Fiom, in eerste instantie om mijn biologische vader te achterhalen. Mijn adoptievader was toen al overleden. Ze boden me een kopie van mijn dossier aan, vol informatie over Karin en haar familie, zoals ze dat destijds in Maastricht zelf allemaal had verteld. Het was een heel pak."

,,Ik sloeg het blind open en het eerste wat ik zag was de naam van mijn vader. We hadden hem snel gevonden." Joals vrouw schrijft namens hem een brief - ,,omdat één persoon ertussen volgens mij beter werkt." Een dag later komt het telefoontje en de zondag erop zit Joal bij zijn vader op de bank. ,,Hij wist niet van mijn bestaan maar er was geen greintje twijfel of afwijzing. Het was allemaal heel onwerkelijk. Toen ik hem zag, wist ik het ook meteen. Dit is mijn vader. Ik lijk op hem. Hij heeft Indonesisch bloed en ik heb datzelfde donkere uiterlijk."

Het contact met hem is nu heel goed. Ook met Karin, die hij via hulporganisatie Fiom opnieuw benadert. Het is het juiste moment voor Karin: ,,Bert, zei ik, nu moeten we er iets mee. We gaan het onze kinderen vertellen."

Joal is blij, wacht geduldig tot zijn halfbroer en -zussen zijn ingelicht en kan rekenen op warme reacties. De oudste, Janneke, die met twee kleine kinderen net gescheiden is, begrijpt het beste hoe haar moeder er alleen voor heeft gestaan. De middelste, Jaap, net vader geworden, realiseert zich dat hij dus een broer heeft om een biertje mee te drinken. De jongste vindt het verdrietig dat haar moeder dit moeilijke verhaal zo lang voor zichzelf moest houden. ,,Ik ben heel blij met die drie," zegt Joal. ,,Ook van mijn vaders kant heb ik er nog drie broers en een zus bijgekregen. Dus ineens zeven broers en zussen. Voor mij was het wel makkelijker want ik wist altijd al dat ik geadopteerd was. Maar voor hén ben ik 44 jaar een geheim geweest."

De hernieuwde kennismaking vindt bij Joal thuis plaats. Karin: ,,Dat was een heel warm onthaal. Ik heb zijn jongste kind toen nog de fles gegeven en Joal zei meermalen dat hij zo blij was." In de weken die volgen, lichten Karin en Bert familie en vrienden in. ,,Dat was nog een hele klus. In het begin was dat moeilijk maar we werden er bedreven in. Gelukkig was er veel begrip."

Karin en Bert hebben inmiddels met hun vier kinderen, partners en negen kleinkinderen een goede band. En jaarlijks een supergezellig familieweekend. Karin: ,,Joal heeft uitgesproken dat hij veel van me houdt. Daar was ik zo blij mee. Dan hebben we toch iets goed gedaan. Er zitten vele jaren tussen maar hij voelt steeds meer als mijn zoon. Het is goed zo...Joal heeft ons gezin verrijkt.'

Karin, Bert en de namen van hun kinderen zijn niet de echte namen. De echte namen zijn bij de redactie bekend. Vrouwen die graag met Karin over een soortgelijke ervaring willen praten, kunnen via tineke@tinekemols.nl contact opnemen.

©ED