Ik zie Johan Derksen als een soort dorpsgek die overal mee wegkomt

©Werry Crone

Sinds een paar dagen ben ik terug uit Sierra ­Leone en laat ik de gebeurtenissen van de afgelopen drie weken de revue passeren: de horror in Oekraïne, verzetsvrouwen, Bevrijdingsdag, Koningsdag en natuurlijk Johan Derksen.

Dat laatste verhaal vind ik op zijn minst intrigerend. Dat Derksen zijn jeugdzonde op televisie deelt met Nederland, kwam op mij uiterst vrouwonvriendelijk over. Het verbaast me niets dat de kritiek als hagel op hem neerdonderde. En dan de wijze waarop hij deze kritiek buiten zichzelf neerlegt. Hij stopte aanvankelijk met zijn tv-programma om daarna zijn terugkeer weer aan te kondigen, en legde de schuld van de hele affaire bij de machtige ‘beweging’ die steeds groter en gevaarlijker wordt. Een beweging die volgens hem strijdt tegen mannen zoals hij. Oftewel mannen in invloedrijke ­posities.

Derksen noemt deze beweging ‘de cancel- en woke cultuur’. Ik spreek liever over ‘vrouwelijke waakhonden’, speciaal getraind om misstappen van machtige mannen op te sporen en ze te schande te brengen, te shamen. Het klopt dat ze hierbij vaak fungeren als de hoogste rechter van het land, want als zij je eenmaal schuldig verklaren, kan je naam niet meer worden ­gezuiverd.

Op zich is het goed dat deze beweging misstanden aan de kaak te stelt, maar we moeten de trend wel waakzaam volgen. Volgens artikel 11 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ben je onschuldig tot je schuld bewezen is en heb je het recht om jezelf te verdedigen tegen beschuldigingen. Uiteindelijk is het de rechter die bepaalt en niet een zogenaamde ‘cancel- en woke cultuur’. 

Zelf ben ik ook woke, maar ik durf mij niet meer zo te noemen

Volgens mij is dat ook niet waar woke voor staat. Wanneer je woke bent, dan ben je je uitermate ­bewust van je omgeving en houd je daar rekening mee. Ik ben zelf zeer zeker woke, alleen durf ik mijzelf tegenwoordig niet meer zo te noemen omdat het woord andere associaties oproept. Namelijk van smaad die bewust de eer aantast van een machtig figuur.

Nederland is een democratische rechtsstaat. Het lijkt nu alleen alsof dit niet zo is, omdat machtige personen die van grensoverschrijdend gedrag zijn beschuldigd ­alsnog vrij rondlopen. Denk aan Ali B, Marco Borsato en Jeroen Rietbergen. Als slachtoffer zou je je maar zo kunnen afvragen of het überhaupt zin heeft om aangifte te doen, omdat de ‘vermoedelijke daders’ niet zijn berecht. 

Ik schrijf hier bewust ‘vermoedelijke daders’, omdat we niet moeten vergeten dat de deze mensen nog niet daadwerkelijk zijn berecht door de Nederlandse rechter. Dat helpt slachtoffers die zelf nog geen aangifte hebben gedaan natuurlijk niet. Maar de mediahype rond de machtige personen doet dat ook niet.

Uiteindelijk wordt de zaak na een paar dagen journalistieke storm weer vergeten. En is het wachten op een volgende storm die komt en weer gaat.

Laat ik heel duidelijk zijn: ik ben geen fan van Johan Derksen, maar er is niet vastgesteld dat hij een verkrachter is. Hij is als een soort dorpsgek die alles mag zeggen en ermee wegkomt. In plaats van op tv had hij zijn zonden beter onder begeleiding van een priester kunnen opbiechten in de kerk.