Een fit lijf en heel veel serotonine? Word triatleet

Sportredacteur Eline van Suchtelen (32) traint sinds kort voor triatlons. Ze nam zich voor om het rustig aan te doen, maar dat lukt niet.
©Getty Images/Johner RF

Als de voetsporen stoppen, begin ik me zorgen te maken. Het is november. Op een berg bij het Meer van Genève in Zwitserland ligt de eerste sneeuw. Het is meteen een dik pak.

Andere wandelaars gaan terug bij het opgehouden spoor. Wij, twee triatleten, niet. In het leven van triatleten draait alles namelijk om het verleggen van grenzen. We zijn op bezoek bij een vriendin in Zwitserland. Ze ziet ons alleen bij het avondeten als we verkleumd aanschuiven. Het weekend wordt een soort trainingskamp.

Terwijl we uren ploeteren door een prachtig sneeuwlandschap, vraag ik me af wat het toch is met ons triatleten. Wij willen altijd maar meer. Het moet sneller, langer, extremer. De routes die normale mensen wandelen, leggen wij het liefst rennend af.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Als je een marathon loopt, zit je nog steeds in een grote groep die datzelfde heeft gedaan, mensen willen zich on­der­schei­den

Maarten van der Weijden

Twee jaar geleden behoorde ik nog niet tot deze categorie mens. Ik meldde me aan bij de lokale triatlonclub omdat ik op zoek was naar een nieuwe sport. Tot mijn grote verbazing liepen daar mensen rond die, naast fulltime banen, bijna net zoveel trainen als topsporters. Alle vrije uren worden benut om te trainen. Huiskamers staan vol met fietsen, zwemattributen, sportkleding.

Onderscheiden van de groep

Mijn leven zou normaal blijven, hield ik mij voor. Ik zou alleen korte afstanden doen en geen schema’s volgen of een sporthorloge dragen. Allemaal mislukt. Maat houden is moeilijk als je omgaat met mensen die houden van extreme uitdagingen. Er zijn triatleten die meteen beginnen met een ‘Ironman’: bijna 4 kilometer zwemmen, iets meer dan 180 kilometer fietsen, gevolgd door een marathon. Daar doe je meer dan tien uur over. Het volgende doel is een snellere, of een dubbele. Drie achter elkaar kan ook.

Eén medesporter wil volgend jaar zelfs een 10-voudige triatlon doen: de gewone triatlon maal 10. Dat is Koen, velen verklaren hem voor gek. Hij ziet die uitdaging als een soort expeditie. Koen is geboeid door de vraag of hij tot iets in staat is wat een mens eigenlijk niet zou kunnen. Hij zal er meer dan een week mee bezig zijn. Het wereldrecord staat op acht dagen.

Olympisch kampioen en oud-kankerpatiënt Maarten van der Weijden ziet het opzoeken van extreme uitdagingen als een andere manier van het verkennen van nieuwe wegen. “Als je een marathon loopt, zit je nog steeds in een grote groep die datzelfde heeft gedaan”, vertelde hij vorig jaar in Trouw. “Mensen willen zichzelf uitdagen en zich onderscheiden van grote groepen.”

©COLOURBOX37762194

Luxeprobleem

Volgens Van der Weijden, die de Elfstedentocht probeerde te zwemmen en op 21 juni een nieuwe poging gaat doen, is die drang ontstaan uit een luxeprobleem. “Er is hier geen oorlog, dus er is geen enorme urgentie om een strijd aan te gaan. Dan vragen mensen zich dingen af. Wat heeft het leven voor nut? Waarom ben ik hier? Hoe wil ik mijn tijd besteden? In een periode van oorlog zal niemand naar Nepal reizen om daar een berg te beklimmen.”

In een leven waarin de rest op rolletjes loopt, zoek ook ik naar nieuwe uitdagingen. Ondanks mijn voornemen om het rustig aan te doen word ik nieuwsgierig naar het langere werk. Wat zou ik kunnen als ik het trainen eens serieus zou nemen? Welke mentale barrières moet ik slechten in een wedstrijd die meer dan vijf uur duurt?

Als test doe ik een wedstrijd in de Ardennen, de Grand Raid Nisramont, waarbij je een parcours moet afleggen in een kano, op de mountainbike en rennend. Zelfs met het lichtste verzet op mijn fiets kom ik amper omhoog. Ik word continu ingehaald en voel me allesbehalve cool.

Denk maar niet dat er bier wordt gedronken, maar bij het feest in het najaar, als alle wedstrijden voorbij zijn, wordt alle gemiste alcohol op één avond ingehaald

Tijdens de race neem ik me een paar keer voor om dit nooit meer te doen. Gelukkig werp ik regelmatig een blik op de omgeving. De route gaat door een prachtig dennenbos, langs rivieren, dwars door weilanden. Het is een voorrecht om hier doorheen te crossen. Na vijf uur kom ik over de finish en kan ik wel huilen van geluk. Gek genoeg gaat het grootste genot dus gepaard met groot ongemak. Ik wil me meteen inschrijven voor volgend jaar.

Twintig uur trainen

Wie een beetje aan triatlon doet, wil op zijn minst een halve triatlon hebben gedaan: bijna 2 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen, gevolgd door een halve marathon. Na het zien van beelden van een wedstrijd in Noord-Wales ben ik meteen om. Zwemmen in een ijskoud meer, fietsen door een ruig, verlaten landschap en als toetje Mount Snowdon op en af. Daar doe je zo’n zes tot tien uur over. Eind augustus is het zover.

Mijn vriendinnen vinden dat ik nu wel erg veel sport. Daarom is de club zo fijn, daar sporten ze allemaal. Met mijn plannen voor een ‘halve’ hoor ik nog steeds bij de categorie watjes. Want er zijn ook vrouwen die wedstrijden doen van 24 uur of langer. Denk je zelf met zes dagen sporten in de week veel te hebben getraind, zo’n twaalf uur, dan is er altijd wel één die die week twintig uur heeft gemaakt. Dat hoor je dan in de kantine met een chocomel (goed voor het herstel) onder je neus. Denk maar niet dat er bier wordt gedronken. Bij het feest in het najaar, als alle wedstrijden voorbij zijn, wordt de gemiste alcohol op één avond ingehaald.

Eline van Suchtelen tijdens de Grand Raid Nisramont, vorige maand in de Belgische Ardennen.

Gesprekken gaan over mooie wedstrijden, nieuwe doelen en elkaars fietsen. Triatleten trainen alle details. Eén man neemt zelfs zijn helm mee naar kantoor. Ligt naast zijn computer. Tussen het werk door zet hij zo snel mogelijk zijn helm op en af, om de wissel te oefenen. Je zou er maar een halve seconde mee kunnen winnen.

Mijn helm blijft nog thuis. Ik ben wel meer dan ooit buiten. Op dagen dat er code geel is afgegeven, zit ik op de fiets; het schema is immers heilig. Ja, ook dat principe heb ik overboord gegooid. Alle vrije uren zijn nu vol gepland met een op maat gemaakt sportprogramma.

Altijd een pijntje

Door het vele sporten maak ik genoeg van het gelukshormoon serotonine aan. In combinatie met een fit lijf voel ik me sterk en gezond. Ik begrijp nu pas waarom het fijn is om een soort topsportleven na te bootsen. Er zit meer structuur in mijn dagen. Een duidelijk doel geeft focus in mijn jaar.

Soms vraag ik me nog wel af waar ik mee bezig ben. Zoals die ene keer toen ik op een zwaar fietsparcours van een bruggetje viel. Ik maakte een salto voorover en landde in een doornstruik. Ik zit permanent onder de blauwe plekken en heb altijd wel ergens een pijntje.

Misschien is het antwoord op de vraag waarom je zoveel zou sporten wel heel simpel, zoals Maarten van der Weijden zegt. We leven in vrijheid en mogen zelf kiezen hoe we onze tijd benutten. Geef mij dan maar een mooie triatlon. Ergens in het bos, bij een mooi meer. Of in de bergen bij een doodlopend spoor.

Trainingsweekschema in uren,  week 1 t/m 7 april

Maandag: Zwemmen 1:00:00,  lopen 0:45:00
Dinsdag: lopen 1:15:00
Woensdag : zwemmen 1:00:00, core training 0:20:00
Donderdag: lopen 1:00:00
Vrijdag: fietsen 2:30:00, lopen 0:20:00
Zaterdag: zwemmen 1:00:00, fietsen 2.20:00
Zondag: rustdag
Totaal 11.30 uur

Superpopulaire sport

Triatlon is samen met vrouwenvoetbal en wielrennen een van de snelst groeiende sporten in Nederland. Het ledenaantal van de Nederlandse triatlonbond groeit elk jaar zo’n 5 procent. Vorig jaar waren er ruim 10.500 vaste leden en ruim 36.000 leden die uitkomen op basis van een daglicentie. In 2009 lagen die aantallen nog rond de 6000 en 10.000. De meeste nieuwe leden zijn tussen de 25 en 30 jaar. Sommige triatlonclubs bieden ook trainingen aan aan junioren.

Lees ook:

De Ironman bestaat 40 jaar: ‘De allergaafste verschrikkelijke shitwedstrijd die je je kunt bedenken’

Voor veel triatleten is ‘Kona’, de Ironman op Hawaï die vandaag veertig jaar bestaat, een belangrijke mijlpaal. Maar sommige atleten mijden het commerciële circus liever.

Triatleet Rachel Klamer leidt voor het eerst ‘een normaal leven’, thuis in Twente

Na tien jaar rondzwerven over de wereld is triatlete Rachel Klamer weer thuis, waar ze haar eigen plan trekt.