E-mail als vrouw en je weet niet wat je overkomt

De Amerikaanse journalist Martin R. Schneider wisselde bij wijze van experiment stiekem van e-mail met zijn vrouwelijke collega Nicole Pieri. Hij geloofde zijn ogen niet toen hij zag wat er allemaal in zijn mailbox kwam als hij anderen iets voorstelde of vroeg.
Ik had de makkelijkste week in mijn carrière -Nicole Pieri ©RV

De man deelde onlangs zijn ervaringen op Twitter en daar werden zijn berichten al snel gedeeld. Zijn baas bij een uitzendbureau klaagde altijd over het feit dat Nicole te traag werkte met cliënten, die ze helpt met hun cv. Schneider ging ervan uit dat het kwam doordat hij meer ervaring had. Maar toen hij op een dag per ongeluk een mail verstuurde met haar naam eronder - de twee deelden een inbox - was hij geschokt door het antwoord dat terugkwam. Dat was ronduit onbeleefd, afwijzend en de man negeerde botweg de vragen die hij hem stelde.

Toen hij ontdekte wat er aan de hand was en hij weer mails stuurde uit zijn eigen naam, veranderde de toon van het gesprek. ,,Die werd ineens heel positief, de man dankte me voor de suggesties die ik deed, antwoordde onmiddellijk op vragen en zei dat die bijzonder goed waren'', vertelt hij.

Na dat incident besloten de collega's tot een experiment. Twee weken lang wisselden ze van e-mail. En voor Schneider viel dat lelijk tegen, zo schrijft hij zelf. ,,Het was alsof ik in de hel was beland. Alles wat ik zei of voorstelde, werd in twijfel getrokken. Cliënten waar ik nooit last mee had gehad, waren opeens neerbuigend. Eentje vroeg zelfs of ik nog single was.''

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Stereotypes

Nicole had daarentegen 'de makkelijkste week van haar carrière', want iedereen respecteerde haar zonder dat ze dat moest afdwingen.

Bijzonder hoogleraar Saskia Keuzenkamp van de VU Amsterdam is niet verbaasd over de uitkomst van het experiment. ,,Vooroordelen en stereotypes over vrouwen zitten onbewust in ons hoofd", zegt de hoogleraar Participatie en effectiviteit. ,,De meeste mensen willen helemaal geen onderscheid maken tussen man en vrouw. Maar dat gebeurt wél. Het zit ingebakken in onze samenleving. Zeker bij een eerste contact en een eerste indruk gaan wij af op de vooroordelen die in ons hoofd zitten. Bij een collega die naast je zit en die je dus al kent, speelt dat niet meer."

Keuzenkamp noemt het klassieke voorbeeld van de vrouw in een vergaderzaal met verder alleen maar mannen. ,,Die vrouw moet de secretaresse wel zijn, is de heersende gedachte. Het komt nog steeds voor dat zo'n vrouw wordt gevraagd om koffie in te schenken. Terwijl zij misschien wel de voorzitter van de raad van bestuur is."

Zelf ervaart Keuzenkamp ook dat ze anders wordt bejegend: als hoogleraar krijgt ze regelmatig mail en post waarin ze 'de heer Keuzenkamp' wordt genoemd. ,,Het beeld is toch dat een hoogleraar een man moet zijn. Dat beeld zit dus in het hoofd van mensen."

Ze vindt het niet vreemd dat de baas van Martin R. Schneider weigert te geloven dat hij anders werd benaderd dan zijn vrouwelijke collega. ,,Mensen willen vrouwen en mannen gelijk behandelen. Ze denken ook dat ze dat doen. Als iemand dan zegt dat het anders ligt, klopt hun zelfbeeld niet meer. Mensen verzetten zich daartegen en ontkennen dat er een probleem is."

Joke Storm (70) uit Bergen op Zoom herkent dat als geen ander. ,,Op mijn 23ste was ik raadslid en werd ik aangerand door een collega. Ook later in mijn carrière kreeg ik de nodige seksuele toespelingen. Bij die mannen zat altijd zoiets van: je moet als vrouw niet de baas spelen, wij zijn de baas. Ze wilden me klein maken."

Kwetsend

Volgens Storm, die over haar ervaringen het boek De duit en de fluit schreef, is er de laatste jaren niet veel verbeterd voor werkende vrouwen. ,,Als vrouw krijg je nog altijd sneller commentaar op je uiterlijk en je kledingkeuze dan mannen. Dat is kwetsend en onnodig."

Het was alsof ik in de hel was beland -Martin R. Schneider ©RV