Dit is de dodelijkste seriemoordenaar uit de Amerikaanse geschiedenis

Samuel Little, die meer dan 90 vrouwen in de Verenigde Staten ombracht, is vermoedelijk de dodelijkste seriemoordenaar uit de geschiedenis van het land. Hij is exemplarisch voor het type moordenaar dat – ondanks de vele spannende Netflix-series en boeken – op zijn retour lijkt te zijn.
Een compilatie van politiefoto's van Samuel Little, de Amerikaan die 93 moorden heeft bekend op kwetsbare vrouwen die niet snel gemist werden. ©EPA

Jarenlang ondervroegen rechercheurs de 79-jarige Samuel Little, die sinds 2012 in Californië achter slot en grendel zit voor moord. Hij zei zo goed als niets. Uiteindelijk kreeg een agent uit Texas hem een anderhalf jaar geleden aan de praat. De bejaarde man bekende in totaal 93 mensen te hebben gedood. Zondag bracht de FBI zijn prognose naar buiten: Little is hoogstwaarschijnlijk de dodelijkste seriemoordenaar uit de Amerikaanse geschiedenis.

Kwetsbare vrouwen

Little, een voormalige bokser uit het noordoosten van Ohio, trok tussen 1970 en 2005  door het land op zoek naar kwetsbare vrouwen die niet snel gemist zouden worden: drugsverslaafden, daklozen, prostituees. Afgelopen maanden schilderde hij zelf in de gevangenis portretten van zijn slachtoffers. De FBI heeft er nu 50 geïdentificeerd.

Rechercheurs omschrijven Little als een vriendelijke, normaal ogende man, die er ziekelijke fantasieën op nahield. ‘Het wurgen was als seks voor hem’, aldus Mark Piepmeier, een bij de zaak betrokken aanklager in Hamilton County, Ohio. ‘Zo krankzinnig is deze man.’ Little vertelde rustig en koelbloedig over zijn daden, alsof ze niets voorstelden. ‘God heeft me op aarde gezet om te doen wat ik deed.’

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

In die zin voldoet Little aan het klassieke profiel van de ‘seriemoordenaar’: iemand die, volgens de definitie van de FBI, drie of meer moorden pleegt in meerdere, niet-gerelateerde misdaden. Dit in tegenstelling tot de massamoordenaar, wiens daad op één moment plaatsvindt. Bij de seriemoordenaar is er tussentijds kans geweest tot afkoeling. Afrekeningen in het criminele circuit en gezinsdrama’s worden niet meegerekend.

Seriemoordenaars kiezen doorgaans voor onbekende slachtoffers, waardoor zaken voor de politie moeilijk op te lossen zijn. Sadistische en seksuele verlangens spelen een belangrijke rol bij het motief. Tenzij de dader – in ongeveer een op de zes gevallen, volgens de Canadese misdaadhistoricus Peter Vronsky – een vrouw is. Die lijken minder geneigd hun slachtoffers vooraf te martelen. De onderliggende drijfveren zijn bij beide seksen wel hetzelfde: uiteindelijk gaat het om totale controle en macht over het slachtoffer.

Zeldzaamste type

Hoewel seriemoordenaars in de populaire cultuur – denk aan tv-series, films en boeken – onverminderd aanwezig blijven, wordt de kans ze in het dagelijks leven tegen te komen steeds kleiner. In Nederland was die kans sowieso al klein: er is slechts een handjevol seriemoordenaars bekend. Ook in de VS behoren ze tot het zeldzaamste type moordenaar, verantwoordelijk voor minder dan 1 procent van de moorden per jaar.

De meeste seriemoordenaars in de VS waren actief in de jaren zeventig en tachtig. Afgezien van Little waren toen figuren als Ted Bundy en John Wayne Gacy actief, ieder verantwoordelijk voor zeker dertig doden. Het meest dramatische jaar was 1989. Volgens een database van Radford University waren er toen in de VS 193 seriemoordenaars actief. Het afgelopen decennium gaat het om circa veertig seriemoordenaars per jaar.

Tekeningen die Samuel Little na zijn veroordeling maakte van zijn slachtoffers. ©EPA

Waarom waren juist die twee decennia zo dodelijk? Die vraag houdt vele misdaadonderzoekers bezig. Sociologen hebben gewezen op de sterke verstedelijking destijds: de anonimiteit van de grote stad zou de ideale setting zijn voor moordenaars. Ook was de pakkans kleiner dan tegenwoordig. Er hingen veel minder beveiligingscamera’s. DNA-onderzoek kwam pas halverwege de jaren tachtig op gang.

Minder kans op recidive

Mike Aamodt, emeritus hoogleraar aan Radford University, ziet de verklaring vooral in twee factoren. Seriemoordenaars worden nu langer opgesloten, waardoor er minder kans is dat ze recidiveren. Ook zijn de tijden veranderd ten opzichte van de jaren zeventig, zei hij tegenThe Guardian. ‘Toen liftten we gewoon als we ergens heen wilden, we stuurden onze kinderen erop uit om boodschappen te doen, we hielpen een gestrande motorrijder.’ Het was toen simpelweg makkelijker voor seriemoordenaars om toe te slaan.