Corona laat je dingen doen die je daarvoor niet deed

©.

Zaterdag was het Nationale Instagramdag; in bossen en parken zag je overal mensen van heel dichtbij een blaadje met rijp fotograferen. De blaadjes met rijp werden vervolgens gedeeld met de hashtag ‘lievelingsseizoen’, of zonder hashtag, want een blaadje met rijp spreekt eigenlijk voor zich.

Zelf liep ik ook door het park en vergaapte me aan een bevroren vijver waarvan de dampen opstegen, toen mijn broer appte of ik mee ging zwemmen. Buiten, natuurlijk.

Even later stonden we met onze gezinnen op een steiger bij een groot meer aan de rand van de stad. Zijn gezin droeg zwemkleding, mijn gezin droeg zwemkleding en wollen mutsen. Dat leek me beter. Met mijn vinger voelde ik aan het water. Het was erg koud.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Ik dacht aan de vrouw uit Moermansk, van wie ik vorige week een foto had gezien in de Volkskrant. Ze nam elke dag een ijsbad in een wak. In het donker, want in Moermansk had de zon al veertig dagen niet geschenen. Als zij dat kon, kon ik dit.

We telden af en sprongen in het ondiepe water. Door de pure verbazing dat we dat hadden gedaan, voelde ik de kou niet, en snel renden we naar een dieper stuk van het meer. Daar dompelden we ons onder en toen renden we terug. De hele operatie had ongeveer een minuut geduurd. Tijdens het afdrogen gilden we enthousiast dingen tegen elkaar als ‘Je kunt nog langer zwemmen, maar je moet het opbouwen!’ en ‘We gaan het opbouwen!’

Heel veel mensen doen dit nu, koudwaterzwemmen, althans, als ik de lifestylebladen en sociale media mag geloven. Het is een combinatie van Wim Hof en verveling. Althans, zo is het met mij.

Ik geloof niet dat ik alle theorieën van Wim Hof geloof, maar ik weet al mijn hele leven dat je verkwikt kunt raken van een plens koud water. Koud water is overal en, belangrijker: je mag erin. Bovendien laat corona je dingen doen die je daarvoor niet deed; als mijn broer me een jaar geleden had geappt met dit voorstel, ging ik die middag waarschijnlijk net naar een leuke film, en dan had ik niet mijn hele middag in het teken gesteld van deze ene minuut. Nu had ik dat zonder aarzelen gedaan, want ik had niets te doen.

We kwamen thuis en de kinderen vroegen of ze de rest van de dag met hun neus tegen een scherm aan gedrukt mochten zitten. Ik zei dat dat prima was, want we hadden die minuut meegemaakt. Die ene fantastische, opwekkende en mogelijkerwijs gezonde minuut. Zelf drapeerde ik me op de bank in mijn badjas en viel ik in zo’n dutje waarbij je niet echt slaapt. Daarna aten we witte chocola.