'Mooi dat heel veel mensen nog steeds aan Milly denken'

In 2010 werd de 12-jarige Milly Boele misbruikt en gewurgd door haar buurman, politieman Sander V. Hij kreeg celstraf en tbs. Haar zus Tibby, tien jaar na dato: ,,Het liefst zou ik willen dat hij niet meer in Nederland komt wonen.''
Tibby Boele bij het monument voor haar zusje in de wijk Sterrenburg in Dordrecht. ©Jeffrey Groeneweg/Qphoto

Tibby Boele (27), nét moeder geworden, vertelt thuis in Dordrecht dat ze afgelopen jaar in koffiebar Coffee Fellows van het Haagse stadhuis heeft gewerkt. Ze kon er zichzelf zijn, was er niet zoals in Dordrecht 'het zusje van Milly'.

Het was een onbeschrijflijk pijnlijke dag: 16 maart 2010. De 12-jarige Milly was sinds 10 maart spoorloos en heel de Dordtse wijk Sterrenburg hielp met zoeken. De familie Boele kreeg het verzoek naar het politiebureau te komen, omdat er informatie zou zijn. Het gezin werd op het bureau urenlang vastgehouden, hopend op goed nieuws, onwetend van het mediacircus dat zich thuis afspeelde.

Forensisch medewerkers hadden onderzoekstenten over de tuin van Sander V. gezet. ,,Milly Boele leeft niet meer'', verklaarde de politie rond middernacht aan de pers. Onbegrijpelijk vindt Tibby de situatie van destijds. ,,Wij zaten op het politiebureau en wisten van niks. Terwijl heel Nederland de beelden rechtstreeks kon volgen.''

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Milly Boele verdween op 10 maart, toen ze alleen thuis was. De beveiligingsbeugel aan de binnenkant van de voordeur was kapot, alsof de deur was geforceerd. Binnen stond de televisie nog aan. Kort voor haar verdwijning had Milly haar moeder nog aan de telefoon. ,,Ze zei dat er een buurman met een kat voor de deur stond. Sander V. hielp in de dagen erna mee met zoeken naar zijn buurmeisje.

De 26-jarige agent meldde zich echter de 16de bij de politie en bekende de moord. Hij zei dat hij het meisje de avond van haar verdwijning in zijn tuin had begraven.

Bijna een week na haar verdwijning werd haar lichaam gevonden. Voor de familie Boele stortte de wereld in, maar het gezin hervond zijn kracht. ,,Mijn moeder is de sterkste vrouw van de wereld'', zei Tibby's broer Pascal een jaar later tegen het AD. ,,Mijn familie is verschrikkelijk sterk. Iedereen verwerkt zijn verdriet op zijn eigen manier. Dat heeft tijd nodig.''

Sander V. werd veroordeeld tot achttien jaar cel en tbs. Zijn tijd zit er, met aftrek, over twee jaar op, waarna zijn tbs-behandeling begint.

Tibby Boele: ,,Ik vind het jammer dat de straffen in Nederland erg laag zijn voor dit soort gebeurtenissen. Nu hoop ik dat de deskundigen bij de tbs-behandeling zien dat zo'n persoon eigenlijk niet meer op straat hoort. Het liefst wil ik dat hij niet meer in de buurt van Dordrecht komt wonen, eigenlijk helemaal niet meer in Nederland.''

De details staan in haar geheugen gegrift. De stille tocht in de winter van 2010, waarin duizenden mensen uit heel Nederland meeliepen, met roze ballonnen, de kleur waar Milly zo gek op was. De toenmalige Dordtse burgemeester Arno Brok, nu commissaris van de Koning in Friesland, ondersteunde op de kop van de stoet het gezin, dat in shock was.

Symbool

Brok speechte indringend tijdens de herdenkingstocht. ,,Wij kunnen ons allemaal heel goed het grote verdriet van de familie Boele voorstellen. Dat komt doordat iedereen in de familie of in de straat wel zo'n aardig meisje als Milly kent. En daarmee staat Milly eigenlijk symbool voor al die meisjes overal op het Eiland van Dordrecht, overal in ons land. Een buurmeisje van ons allemaal.''

De band met burgemeester Arno Brok bleef. ,,Daar hangt zijn kaartje'', zegt Tibby en ze wijst in haar woonkamer naar de slinger met felicitaties van familie en vrienden vanwege haar net geboren kindje.

Brok bezegelde ook het huwelijk, drie jaar geleden, van Tibby met haar jeugdliefde. De verkering was al dik aan toen Milly verdween en vermoord bleek. ,,Arno Brok zei destijds tegen mijn vriend: 'Je móet goed voor haar zorgen. En als jullie ooit trouwen, wil ik dat doen.' Dat vonden we speciaal. En hij heeft ons huwelijk in 2017 ook écht voltrokken. Hij heeft blijvend een speciaal plekje in het hart van mijn familie.''

Tibby vertelt dat ze na de dood van haar zusje jarenlang tobde met concentratieproblemen. ,,Je bent niet meer onbezorgd. Ik heb het vmbo afgemaakt en daarna een studie geprobeerd. Dat lukte niet, ik kon me niet concentreren. Ik kon mijn plek niet vinden.''

Het zijn inktzwarte tijden geweest, maar van haar moeder moest de zon blijven schijnen en mocht het gezin er niet aan onderdoor gaan. ,,Mijn ouders móésten door voor de rest van het gezin. De band in onze familie is alleen maar hechter geworden.''

Op een kastje in haar huis staat een foto van Milly. Het gevoel van verlies is er niet elke dag, maar steekt wel steeds de kop op. ,,Ik heb dagen dat ik dingen wil delen met Milly en dat kan niet. Dat is pijnlijk.''

Het verdriet verwerkte de familie door veel te praten, met elkaar en met vrienden. Moeder Tineke is een paar keer per jaar als ervaringsdeskundige te gast bij de opleiding Familierechercheur aan de Politieacademie. ,,Dan vertelt ze hoe het bij ons is gegaan en wat volgens ons anders had gemoeten.'' Zo kwam de zoekactie door de politie pas laat op gang, nadat de familie de vermissing had gemeld. En vindt Tibby het dus nog steeds bizar dat iedereen toekeek bij het graven in de tuin van Sander V., terwijl zij met haar vader, moeder en broer op het politiebureau zat.

De politie had direct op de avond van de vermissing de woningen van alle buurmannen moeten doorzoeken, vindt het gezin. Milly had in haar laatste telefoontje immers gezegd dat er een buurman voor de deur stond. Ook had de politie eerder speurhonden moeten inzetten. ,,Al beseften we later dat het voor haar niks had uitgemaakt.''

Monumentje

Een paar keer per jaar gaat Tibby naar haar graf. En nog steeds is ze iedereen dankbaar die het mogelijk maakte een monumentje te plaatsen voor haar zusje in het plantsoen vlak voor het huis van haar ouders, met een paardje erop gegraveerd, omringd door roze roosjes en lavendel - Milly was dol op paarden.

Dankzij therapie is ze nu haar woede kwijt. In de rechtszaal op de zitting was het haar aangevlogen. ,,Ik wilde achteraf dat ik nooit op die zitting was geweest. Omdat ik daar al die verschrikkelijke details hoorde over Milly en wat haar de laatste uren van haar leven was aangedaan. Het seksueel misbruik. De angst en vernedering en pijn. Het wurgen. Hij toonde weinig spijt.''

Het leven ging door na de dood van Milly. Maar elk jaar op 16 maart stromen nog steeds de briefjes en kaartjes van bekende én onbekende mensen binnen. ,,Iedereen herinnert zich Milly. Het is mooi dat heel veel mensen nog steeds aan haar denken.''

Milly Boele.