'Ik word nu ingezet als mascotte'

Henny Huisman

Het liefst zou hij weer een programma presenteren op tv. Of desnoods een nieuwe show bedenken. Maar Hilversum wil Henny Huisman (67) niet meer. ,,Daar begrijp ik he-le-maal niets van.''
Het winkeltje uit de Mini-playbackshow en het rookkanon staan tegenwoordig in het Henny Huisman Museum. ©Daniel Cohen

Hier hangt en staat zijn hele leven, zegt Henny Huisman. Kijk, een replica van zijn eerste koopwoning, een echt Zaans huisje. Z'n eerste drumstel. Een kanon, gekregen van de RTL-directie ('omdat ik hun kijkcijferkanon was'). Twee Televizier-ringen. Het winkeltje waar de deelnemertjes aan de Mini-playbackshow zich bedremmeld meldden als Danny, Wendy of Christiaan en gekleed en geschminkt als Michael Jackson, Madonna of Prince verlieten. De rookmachine waar ze daarna langs wandelden, walmt nog steeds, maar nu op een bedrijventerrein aan de rand van Hoogeveen.

Hier, in een zijvleugel van een meubelzaak is het Henny Huisman Museum gevestigd. Vandaag is de naamgever, koning van de emo-tv, mister Moppentrommel, van zijn Noord-Hollandse woonplaats Bakkum naar Drenthe gereden om een rondleiding te geven. En om te praten over wat ooit was en tot zijn ergernis waarschijnlijk nooit meer terugkeert: zijn gloriedagen op tv. Hij zou zo graag nog willen, stelt de presentator van de Mini-playbackshow, de Surpriseshow en de Soundmixshow. ,,Maar ze willen mij in Hilversum niet meer, hoe krankzinnig dat ook klinkt.''

Daarover straks meer, maar loop eerst even mee naar een van de hoeken van het museum: daar hangt het diploma dat Huisman in 1998 kreeg, samen met het lintje, toen het koningin Beatrix behaagde hem te benoemen tot officier in de Orde van Oranje-Nassau.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

,,Ik ben de enige officier met S5, ik werd afgekeurd voor militaire dienst,'' grinnikt Huisman. ,,Ze dachten dat ik een homo was. Ik had lang haar, zat in een bandje en droeg op de dag van mijn keuring een blouse met bloemen. De man die mij keurde - een Indische kerel, ik zie 'm nog zo voor me - vroeg: zou je niet liever een overhemd met vrouwen erop dragen? Tja, reageerde ik, ze hadden in de winkel alleen bloesjes met bloemen. Daarna vroeg hij of ik aan mannen of vrouwen dacht als ik me aftrok. Ik vond die vraag zo bevreemdend, zo onverwacht, dat ik een tikkeltje weifelend antwoordde dat ik dan wel aan meisjes dacht. Die twijfel zorgde er waarschijnlijk voor dat ze dachten dat ik homoseksueel was. Nou ja, ik vond het allemaal prima, ik wilde echt niet in dienst.''

Naast het diploma hangen foto's van artiesten die in de Soundmixshow doorbraken. Natuurlijk, Marco Borsato. Gerard Joling. Maar ook: tv-kok Rudolph van Veen. Huisman: ,,Hij deed Sid Vicious na, van de Sex Pistols. Tegenwoordig heet het slow-tv, ik had gerust gesprekken van vijf minuten met de kandidaten. Zo kon Rudolph vertellen over zijn bakwerk en raakte hij op die manier bekend, dat was ook zijn hele doel. 'Dus je kunt helemaal niet zingen', vroeg ik Rudolph. Nee, inderdaad niet. 'Geeft niet', zei ik, 'want zingen is ook niet de sterkste kant van Sid Vicious'.

Daar hangt Tooske. ,,Zij zong een liedje uit De kleine zeemeermin. Het origineel was ingezongen door Laura Vlasblom, die toen getrouwd was met Bastiaan Ragas. Nu is Tooske met hem samen. Denk daar maar eens over na . Maf verhaal, hè?''

In een andere hoek: de originele stal van Snuitje, het paard dat Huisman verzorgde en in 1995 de hitlijsten in zong. Een deel van de donkergroene verf is van het hek afgebladderd. Met een weemoedige blik, terwijl hij de balk streelt: ,,Hier knabbelde Snuitje altijd aan.''

In de derde hoek staan de kledingrekken uit het winkeltje van de Mini-playbackshow. ,,Natuurlijk vertelde ik die kinderen vooraf waar hun kleren hingen. Maar ik zei ook: je moet wel even gaan zoeken, dat doe je in een echte winkel toch ook?''

Wat doet het allemaal hier, in een meubelzaak in Drenthe? De eigenaar en naamgever van de winkel, Hans Jutstra, kent Huisman sinds hij hem een jaar of tien geleden ontving om bewoners van een bejaardenhuis een leuke middag te bezorgen. Huisman was gecharmeerd van de meubels in Jutstra's zaak en vroeg hem de inrichting van zijn huis te verzorgen. Daar haalde de gewezen presentator het ene na het andere bewijs van een glansrijke carrière tevoorschijn. Jutstra, die voor de zaterdagse lunch (groente)kroketten, frikandellen en frieten verzorgt: ,,Ik zei tegen Henny: dat moet toch een veel groter publiek krijgen? Ik wil daar best een deel van mijn zaak aan besteden, dit moeten veel meer mensen zien.''

Huisman: ,,Mijn vrouw zei: als dat betekent dat al die rotzooi eindelijk van onze zolder verdwijnt, dan vind ik het een uitstekend idee.''

Dit jaar zijn ze 44 jaar getrouwd, Lia en Henny. ,,Tegenwoordig hoor je vaak dat een huwelijk na een jaar of twee sneuvelt. 'De koek was op', zeggen ze dan. Geloof me, in dat geval is er helemaal geen koekje geweest, hoor.''

,,Maar goed, ik vond het een mooi idee van Hans, om een overzicht van mijn leven te geven. Dat er ook nog mensen naar komen kijken, dat vind ik heel bijzonder.''

Uit het hele land komen families naar zijn zaak, glundert Jutstra. Niet zozeer voor een bank of bijzettafel, maar voor het museum. ,,Voor grote groepen vraag ik een kleine entree, het moet wel leuk blijven.''

Deze zaterdagochtend is het behoorlijk rustig, al vult de bulderende lach van Marjolein van Gennep (51) de ruimte. Ze zit in een rolstoel, na een afschuwelijke aanrijding een paar jaar geleden - 'een lieve dame van in de 70 zag niet dat ik overstak en reed me zo, pats, overhoop' - vriendin Erin Rietema (30) duwt haar. Al tien keer ('mi-ni-maal') zijn ze hier geweest, maar nog nooit als de naamgever er ook was. Marjolein: ,,Ik vond de Surpiseshow jouw mooiste programma. Ik moest altijd huilen.''

Huisman: ,,Ik ook! Henny Huilman, noemden ze me op een bepaald moment in de media. Nou, ik vond het een geuzennaam, hoor. Het mooie was: op de studiovloer begrepen ze mijn emoties ook lang niet altijd. 'Je wíst toch dat die vader die ze dertig jaar niet hebben gezien door die deur zou komen?' vroegen ze me dan na een jankbui. 'Ja, maar ik wist toch niet hoe ik zou reageren?'''

Verhalen zat, deze zaterdag. Over die vriend met die bloemenzaak, die hem geërgerd vroeg wanneer de Surpriseshow van de programmering op donderdag-avond - koopavond - geschrapt kon worden, want na achten was het stil op straat en kwam er geen klant meer voor een boeketje.

Of over die keer dat op de verjaardag van zijn schoonmoeder de televisie werd aangezet toen de Mini-playbackshow begon. ,,Wat bleek: als die kinderen daar James Brown of Tina Turner stonden na te doen hield de visite haar mond, maar tijdens mijn gesprekjes met de kandidaten - waar het toch om ging - kakelde iedereen door elkaar heen.''

Vandaag laat Henny Huisman de hele dag geen traan. Ook niet als hij het heeft over zijn onlangs overleden broer Wietse. Nuchter: ,,Ik moest het mijn moeder van in de 90 vertellen, dat was afschuwelijk. Ze had het voorvoeld trouwens, ze maakte zich al dagen druk om Wietse, wist zeker dat er iets mis was. Ze had gelijk, hij lag dood in zijn keuken.''

Met Wietses zoons Jordy en Sander treedt Huisman regelmatig op. Zij vormen samen met een collega het dj-collectief Kris Kross Amsterdam. ,,Ik ben hun mascotte bij de optredens, zo zetten ze mij ook in. Dan springen we met de hele zaal op een opgepompte versie van Met z'n allen. Prachtig is dat, met van dat boem, boem, boem eronder. Oompje, noemen ze me. Het eerste optreden was op een zaterdag, van één tot drie. Ah lekker, dacht ik, fijn op de zaterdagmiddag. Maar dat bleek dus 's nachts te zijn. 'Oei', zei ik, 'dat redt oompje niet meer. Dan moet oompje echt even voortukken, hoor'.''

Hij treedt ook op veel festivals op, met een variant van de Soundmixshow. ,,Vooral voor dertigers en veertigers, die in hun jeugd met natte haartjes en een bakje chips naar mijn programma's mochten kijken. Bij hun idool op een podium Marco Borsato mogen imiteren, dat is echt een droom voor ze. Soms staan op die festivals ook artiesten uit pak 'm beet Engeland of Amerika, die amper publiek hebben. Moet je ze zien kijken; 'iedereen staat bij die gekke kerel met dat malle glitterjasje'. En dat ben ik dan.''

Huisman vindt het nog altijd 'machtig mooi' om te presenteren, reageert geërgerd als stoppen met werken ter sprake komt. ,,Het is altijd een hobby voor me geweest, nooit werk. Aan iemand van 67 die graag puzzelt, vraag je toch ook niet om daarmee te stoppen omdat hij nu eenmaal 67 is?''

De pijn zit hem hierin: het allerliefste zou hij ook presenteren op tv. Of een nieuwe show bedenken. Maar Hilversum wil hem niet meer. ,,Heb je die column van jullie Angela de Jong gelezen, waarin ze omroepbazen opriep mij weer een show te geven? Ik geloof best - wat ik links en rechts ook hoor - dat haar invloed groot is, maar mijn telefoon is niet gegaan.''

,,Ik kan niet stoppen met denken over formats, ik heb daar met mijn vriend Wim Groeneveld zelfs een bedrijfje voor. Wij bellen elkaar midden in de nacht, als we een ingeving hebben. Alleen komen we op het Mediapark niet meer aan de bak, we worden niet eens meer uitgenodigd voor een kopje koffie om een idee te pitchen. Ik heb echt het gevoel dat ze daar denken: die Huisman had jaren geleden een paar enorme knallers, maar hij moet niet denken dat het nog steeds zo werkt.''

,,Ik heb zo enorm moeten knokken om binnen te komen in de televisiewereld, zoveel videobanden met demo's afgegeven. Ook eens bij Veronica, dan zou ik 'm de volgende dag om drie uur weer oppikken. Om half drie dacht ik: ik stap alvast naar binnen. Lag mijn videoband daar bij de secretaresse, met zo'n gele sticker, waar kut! op stond. Moest die secretaresse nog even een nette afwijzingsbrief schrijven, maar dat was dus niet meer nodig. Nu voel ik me soms weer net als veertig jaar geleden.

,,Soms kom je wel binnen bij een omroep, maar gaat de zenderbaas ervoor liggen. Voor WNL hadden we het programma In Henny's vaarwater bedacht, waarin ik met booteigenaren praat over de naam van hun bootje - en daarmee over het hele leven. Zo sprak ik iemand die zijn boot Geen Punt had genoemd, omdat zijn vrouw de oorspronkelijke punt van dat schip zo lelijk vond. Die kerel is drie jaar lang aan het lassen en doen geweest en noemde zijn boot daarna Geen Punt. Prachtig, toch? Vond WNL wel, hoofdredacteur Bert Huisjes was dolenthousiast. Toch belde hij me na een paar gesprekken in Hilversum op. Hij zei: 'Henny, ik schaam me diep, maar de zendercoördinatoren willen het niet hebben. Ze willen jou niet meer'.''

En met een jongere collega erbij, als een soort matroos dan, vroeg ik. Nee, ook niet. Daar begrijp ik dus he-le-maal niets van.''

Ach, die omroeppolitiek. In het museum vraagt Marjolein aan welk programma Huisman zelf de mooiste herinneringen heeft. ,,Nou... ik vond een van mijn laatste programma's, Korenslag, dat ik voor de EO presenteerde, echt geweldig. Omdat zo veel Nederlanders in een koor zingen en wij daardoor een groot deel van de bevolking konden laten zien. We hadden plattelandsvrouwen, maar ook het Groninger homo-studentenkoor Zangzaad. Of eigenlijk niet, dat mocht dan weer niet van de EO. En toen ik vlak daarna in een interview zei dat ongeveer één op de tien mannen homoseksueel is, dus dat er tussen Jezus' twaalf apostelen zeer waarschijnlijk ook wel een homo gezeten heeft, kon ik helemaal inpakken bij de EO.''