'Geen gezeik of bullshit, maar gaan'

Zangeres Glennis Grace

Glennis Grace domineerde weken het shownieuws met haar zangavonturen in de VS: ze schopte het tot de finale van America's Got Talent. Ook werd ze dit jaar 40. ,,Sores verdwijnen naar de achtergrond.''
©Oof Verschuren

U begint over leeftijd. Slaat de midlifecrisis toe?

Glennis Grace kan er hartelijk om lachen. Opnieuw kan ze een hitnotering op haar cv bijschrijven, al is het ditmaal een ongebruikelijke: ze eindigde, zo bleek vlak voor dit gesprek, in de top drie van de meest ingetikte zoekopdrachten door Nederlanders op Google. Alleen de overleden Zweedse dj Avicii moet ze voor laten gaan. ,,Het meest gegoogeld? Toch niet slecht voor een vrouw van 40?''

,,Nee. Ik voel me veel beter dan tien jaar geleden. Hoe ouder, hoe beter in staat jezelf te leren kennen. En wie zichzelf een beetje kent, kan veel beter iets moois maken van dit leven. Elk jaar dat je ouder wordt, is een geschenk. Er worden dagelijks mensen uit het leven gerukt. Als je dat beseft, zeur je stukken minder over een rimpeltje hier of daar.''

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Waar maakt u zich wel zorgen over?

,,Ik verkeer in een fase van mijn leven waarin de sores wat naar de achtergrond verdwijnen. Ik zoek een huis in Amsterdam, wat natuurlijk een luxeprobleem is. Ik woon nu in Almere en wil weer in de stad wonen, het liefst zo dicht mogelijk bij de Jordaan, bij mijn geboortegrond. Ik mis die buurt echt. Het leven ligt er voor het oprapen.''

U zou niet naar Amerika willen verhuizen?

,,Nee. Ik was ook niet meteen enthousiast toen ik werd gevraagd om mee te doen aan America's Got Talent. Ik heb hier mijn leven. Mijn zoon woont hier, mijn geliefde en de vader van mijn zoon. Dit is de basis. Daarbij gaat mijn zoon net naar de middelbare school. Een nieuwe fase van zijn leven. Te belangrijk om zomaar af te breken.''

Hij was het die u stimuleerde om mee te doen.

,,Ik ben met hem gaan zitten, want ik moest enkele keren lang van huis zijn. Hij zei meteen: 'Je gaat het toch wel doen, hè!' De kleine donder. Dat is zo fijn aan kinderen. Die vertrouwen op hun gevoel.''

Wist u wat u te wachten stond?

,,Ik schrok me rot toen ik bij de eerste opnames op die stip stond tegenover de jury. Ik dacht dat het om een auditie ging, maar opeens bevond ik me middenin een grote show. Nu móést het gebeuren. Ik was in tijden niet zo zenuwachtig geweest. Maar het dak ging eraf. Heerlijk. Ik realiseerde me dat ik het best wel kan.''

Hoezo? U brak toch al door op uw vijftiende?

,,Juist daardoor. Het is natuurlijk fijn dat mensen mijn talent roemen, al sinds ik een puber was, maar misschien wil ik me daarom elke keer weer extra bewijzen. Er zijn vaak momenten waarop ik het niet geloof. Dat ik denk: kan ik het eigenlijk wel echt goed? Dat gevoel gaat nooit helemaal weg.''

Terwijl juryleden als Simon Cowell en Mel B. u de hemel in prezen...

,,Dat is ook zo en dat koester ik. Tegelijkertijd heb ik de Amerikanen leren kennen en geleerd hoe zij te werk gaan. Dat is niet zo warm als hier. Ze zijn puur gericht op winnaars. Ik gedij best goed in dat klimaat. Mijn motto: geen gezeik of bullshit, maar gaan.''

Ten tijde van de uitzendingen ontstond in Nederland een hype. Hoe vond u dat?

,,Dat had ik me nooit gerealiseerd. Wij zijn doorgaans lekker nuchter. Maar nu kwam plotseling het Oranjegevoel. Toen ik terugkwam, was er echt iets gebeurd. Mensen die ik al lang ken, benaderden me opeens anders. Dat hoefde voor mij ook weer niet. Ik ben dezelfde Glenn uit de Jordaan als altijd. Ik wil geen chauffeur die de deur openhoudt, terwijl ik genoeg collega's ken die dat heerlijk vinden. Ik ben en voel me een zangeres. Bekendheid komt erbij en dat vind ik prima. Het moet alleen geen komedie worden. Adoratie is aan mij niet besteed. Het is vaak ook niet echt.''

Toen u terugkwam, gaf u twee grote Whitney Houston-tributeconcerten in Nederland. Was dat een moeilijke omschakeling?

,,Geweldig toch? Ik vond het heerlijk om weer thuis te zijn, met mijn trouwe fans. Het waren bijzondere avonden. Die nummers van Whitney Houston horen voor veel mensen bij de soundtrack van hun leven.''

U brak met uw Amerikaanse managers. Wat is er gebeurd?

,,Ik wilde mijn dingen in Nederland blijven doen. Zij wilden het liefst alles openbreken. Gelukkig ben ik niet meer zo naïef, dus ik ging de discussie aan. Dan noemen ze je meteen een lastig persoon.Ik kan en wil er niet te veel over zeggen. Maar een voorbeeld: zij stonden niet toe dat mijn advocaten naar de contracten keken. Dan weet ik genoeg. Het is waar: mijn vertrouwen in mensen staat op een laag pitje. Ik heb te veel meegemaakt om mezelf meteen over te geven.''

Vanwaar uw gebrek aan vertrouwen?

,,De basis ligt in mijn jeugd. Ik kan daar nu met mijn ouders over praten. Dat is niet altijd zo geweest. Ik bereikte een leeftijd waarop ik met een afstand naar mijn kinderjaren kon kijken. Daar kreeg ik het alsnog benauwd van. Ik moest het conflict aangaan om te begrijpen wat er was gebeurd. Ik ben in therapie gegaan.''

Wat was er gebeurd?

,,Niets is zwart-wit. Als kind was ik altijd op straat. Met mijn zussen. Ravotten, keten, rondhangen. Heerlijk. Thuis was het gecompliceerder. Mijn ouders waren gescheiden, maar gingen niet uit elkaar. Dat zorgde voor spanning. Ik heb nu nog weleens moeite om naar mijn ouderlijk huis te gaaan. Soms word ik overvallen door het gevoel van die tijd.''

Zelf bent u inmiddels zielsgelukkig met Lévy.

,,De gitarist van mijn band en ook nog zestien jaar jonger. We hebben een liefdevolle, gelijkwaardige relatie. Ik besef nu dat een partner er gewoon kan zijn. Dat liefhebben geen wedstrijd is, maar een kwestie van thuiskomen en jezelf kunnen zijn. Ik ben zo gelukkig dat ik er een beetje bang van word.''

Doordat u die liefde nu pas durft toe te laten?

,,Natuurlijk. En doordat ik niet wist dat het bestond. Ik heb altijd gedacht dat ruzies en relaties bij elkaar horen. Zoals een koekje bij de koffie.''

Is therapie belangrijker geweest dan het succes in Amerika?

,,Zonder enige twijfel. Ik geef liefde altijd voorrang. Geen aanbieding uit Amerika weegt op tegen mijn leven met mijn vriend en mijn zoon. Ik weet dat die keuze voor liefde als een enorm cliché klinkt, maar ik ben zo blij dat ik het onomwonden kan zeggen. Lang heb ik me eenzaam gevoeld. Het was tasten. Nu heb ik houvast, ook in mijn carrière. Ik kan mijn successen en mijn twijfels delen. Die luxe is nieuw voor mij.''

Hoe gaat u dat nieuwe leven vasthouden?

,,Een enge vraag. Mensen zoals ik zijn bang dat ze alles weer kwijtraken. Maar nu is het allemaal ideaal geregeld. Ik ben de baas over mijn carrière en neem zelf de beslissingen. Als het niet goed gaat, kan ik ook niet meer naar anderen wijzen. Het is een beetje alsof ik opnieuw het ouderlijk huis heb verlaten en op eigen benen ben gaan staan. Een heerlijk, kwetsbaar gevoel.''

U maakte deze week bekend dat u in 2019 weer Whitney Houston-concerten gaat doen, in Ahoy en in Antwerpen. Wéér Whitney?

,,Whitney is bij mij gaan horen. Haar muziek bepaalt een deel van mijn artistieke bestaan. Daarnaast behoud ik alle ruimte. Zo ben ik nu liedjes aan het schrijven. Voor het eerst schrijf ik mijn eigen teksten.''

Waar gaan de zelfgeschreven liedjes over?

,,Over mijn leven. Ik wil nog zoveel, maar het leven is niet tot achter de komma te regisseren. Over vallen, opstaan, doorgaan en uiteindelijk met rechte rug het geluk tegemoet. Het zijn kleine liedjes. Maar onder de oppervlakte broeit van alles.''

©Shody Careman