Haar bevalling is een script

De ooievaar

Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een Amsterdamse verloskundige
©Van Santen & Bolleurs

Met een boos en bezorgd gezicht kijkt ze me aan. "Zoals het bij de eerste is gegaan, mag het nooit meer." De vrouw is 36 jaar en heeft een leidinggevende functie. Haar man zit naast haar. Ook bij hem kan er geen lachje vanaf.

"De bevalling van de eerste ging toch best goed, kan ik me herinneren," zeg ik. "Alleen had het kindje in het vruchtwater gepoept, waardoor jullie in het ziekenhuis terechtkwamen."

"Goed?" zegt ze verontwaardigd. "In het ziekenhuis werden we zo strak in het protocol gedrukt dat we geen keuzevrijheid meer hadden," zegt haar man. Zij bukt en pakt een paar A4'tjes uit haar handtas. Ze begint hun wensen op te sommen. "We willen thuis bevallen. We willen een bevalplan waaraan jij je moet houden. We gaan niet naar het ziekenhuis voor ontlasting in het vruchtwater of voor een stuitligging." Er volgt een lange lijst waaruit blijkt dat ik word geacht als toeschouwer bij de bevalling te zijn.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Wij verloskundigen hebben ook onze grenzen. Zij moeten zich veilig voelen, maar wij ook. "Dit is een bijzondere zorgvraag," zeg ik daarom voorzichtig. "We moeten moeder en kind bewaken, maar als ik geen hartje mag luisteren, kan ik de baby bijvoorbeeld niet bewaken."

Ze gaat verder met haar script. "We willen geen navelklem, er moet een zelfgehaakt bandje om. Ik wil geen knip."

"Ik heb het idee dat jullie niet willen dat een ander de bevalling overneemt, zoals de vorige keer blijkbaar het geval is geweest. Ik voel angst."

"Angst is er niet, we willen het zelf kunnen bepalen," zegt ze. "Ja," zegt hij. "Zo is het."

"Ik vind het prima om een bevalplan te maken; te bespreken in welke houdingen je wilt bevallen, of je pijnstilling wilt waar je rustig van wordt, of je in bad wilt, et cetera. Maar ik zal zorg moeten verlenen en kan niet enkel toeschouwer zijn. Ik zal ingrijpen als het noodzakelijk is. Uiteraard zal ik zo veel mogelijk aan jullie wensen gehoor geven."

Ze knikken en schudden mij de hand. Het consult is blijkbaar ten einde.

Het is maanden later als ik net vijf minuten in bed lig en mijn collega belt. "Ik loop nu het ziekenhuis in voor een bevalling en ik word gebeld door iemand anders met persdrang. Kun jij overnemen?"

Het is het echtpaar van de wensenlijst. Ik besluit direct in de auto te stappen. Het is rustig in de stad en ik ben er snel. Ik zie dat de deur van het betreffende huis al op een kier staat. Als ik de trappen op snel, hoor ik een baby huilen. In bed vind ik de moeder met de baby in haar armen. "Ik kreeg weeën, ging onder de douche staan en ineens was daar de baby," zegt de vrouw verontschuldigend. Vader staat er ietwat beschaamd naast en slaat zijn ogen neer.

Ik voel me in de maling genomen en dat is blijkbaar van mijn gezicht af te lezen, want ze zegt: "Alles is goed met de baby hoor. Je hoeft je geen zorgen te maken. Je was gewoon net te laat."